ลัว เมื่อเขาได้รับบาดเจ็บ สติปัญญาของเขาก็จะเกิดความสับสนขึ้นมา อาจจะทำให้เขาไม่สามารถปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าหลิงหลานได้เป็นเวลานานมาก
“อ้อ? งั้นฉันควรทำไง?” หลิงหลานได้ยินเสี่ยวซื่อกล่าวขนาดนี้ก็เริ่มระมัดระวังขึ้นมาเช่นกัน
“ขอแค่แตะคริสตัลนั้นก็ได้แล้ว ฉันเห็นนักเรียนมากมายทำแบบนี้” เสี่ยวซื่อพูด “หลังจากที่พวกเขาแตะคริสตัลแล้ว ก็หายตัวไปจากในโลกเสมือนจริงแห่งนี้ แล้วพอผ่านไปหนึ่งถึงสองนาที พวกเขาก็โผล่ขึ้นมาที่โลกเสมือนจริงอีกครั้ง แต่ว่าสถานที่คือจุดล็อกอินที่พวกเราล็อกอินเข้ามาเป็นครั้งแรก”
“หายไปจากโลกเสมือนจริง? หรือว่าเป็นมิติใหม่?” หลิงหลานฟังแล้วก็เข้าใจความหมายที่เสี่ยวซื่อสื่อ พูดอีกอย่างก็คือพวกเขาไม่ได้ถูกส่งไปที่มิติอีกแห่งของโลกเสมือนจริง หากแต่หายตัวไปจากในโลกเสมือนจริงโดยตรงเลย
เสี่ยวซื่อใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งแล้วค่อยพูดว่า “ข้อมูลที่นี่บางส่วนของฉันยังไม่สมบูรณ์ ดูเหมือนพอคนแข็งแกร่งถึงระดับหนึ่งแล้ว เขตแดนก็จะปรากฏขึ้น แต่ว่าเขตแดนของแต่ละคนต่างเป็นมิติอิสระที่สร้างขึ้นเอง”
หลิงหลานได้ยินถึงตรงนี้ก็อดนึกถึงวิถีขึ้นมาไม่ได้ ปราณของวิถีสามารถลดทอนความสามารถของคู่ต่อสู้ มันก็เป็นเขตแดนอย่างหนึ่งเหมือนกัน เพียงแต่เขตแดนนี้เป็นเขตแดนที่ไม่สมบูรณ์ใช่หรือเปล่า?
ความคิดนี้แค่แล่นวาบขึ้นมา หลิงหลานก็ถอนหายใจเอ่ยถามต่ออีกว่า “นักเรียนพวกนั้นทำภารกิจล้มเหลวกันหมดเลยใช่ไหม?”
“แ
