านมาหกปีแล้ว กองทัพของพวกนายถอดรหัสออกมาได้สักนิดไหมล่ะ?”
พลโทสวีเงียบไป สิบวินาทีให้หลัง เขาค่อยตอบอย่างหนักแน่นว่า “ฉันเชื่อว่า ผ่านไปอีกไม่กี่ปี พวกเราต้องถอดรหัสมันออกได้แน่ จะต้องได้มรดกของหลิงเซียวมาแน่นอน”
“เลิกหลอกตัวเองได้แล้ว พวกนายไม่มีวิธีจัดการกับของสิ่งนั้นแม้แต่น้อย” ถึงแม้ว่าผู้อำนวยการจะเป็นเพียงผู้อำนวยการของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ทราบพวกข่าวสารและความลับบางอย่างภายในกองทัพ
เมื่อถูกแฉอย่างไร้ไมตรี สีหน้าของพลโทสวีก็กระอักกระอ่วนลงเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด
ผู้อำนวยการแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นความกระอักกระอ่วนของพลโทสวี ก่อนจะกล่าวต่อว่า “นี่ก็พิสูจน์แล้วว่า ของสิ่งนั้นถูกหลิงเซียวตั้งเงื่อนไขในการปลุกไว้ บางทีอาจจะมีเพียงผู้สืบทอดของเขาเท่านั้นที่ปลุกมันได้”
พลโทสวีได้ยินถ้อยคำเหล่านั้นก็ยิ้มขื่น อันที่จริงเขาเองก็รู้ว่านี่มีความเป็นไปได้สูงมาก แต่น่าเสียดายที่เขาไม่อาจล้มเลิกความตั้งใจได้ เขายังอยากสู้ต่อไป “ฉันทำเพื่ออนาคตของสหพันธรัฐ ขอเพียงสามารถถอดรหัสของสิ่งนั้นได้ ต่อให้เราไม่อาจมอบผู้ควบคุมขั้นเทวะให้กับสหพันธรัฐหนึ่งคน เราก็สามารถอบรมบ่มเพาะผู้ควบคุมระดับสูงขึ้นมากมายนับไม่ถ้วนให้กับสหพันธรัฐได้ ถ้าโชคดีหน่อย แม้แต่ผู้ควบคุมระดับราชันก็เป็นไปได้”
น้ำเสียงท่านผู้อำนวยการอ่อนลงเช่นกัน “เพราะฉะนั้นฉันเลยให้เวลานายหกปีไง ขอเพียงพวกน
