งของเธอเป็นการลงมือที่จงใจเปิดเผยช่องโหว่เล็กๆ แต่น่าเสียดายที่ความอดทนกับความอดกลั้นของอู่จย่งดีมาก ต้านทานการล่อลวงนี้ไปได้โดยที่ไม่เลือกลงมือ
“ลูกพี่ KO มันตรงๆ เถอะ” เสี่ยวซื่อเอ็ดตะโร เห็นได้ชัดว่าลูกพี่ของเขาใช้นิ้วเดียวก็สามารถจัดการเรื่องนี้ได้แล้ว ทำไมถึงต้องทำซับซ้อนขนาดนี้ด้วย? เสี่ยวซื่อไม่เข้าใจความหวั่นเกรงของหลิงหลานเลย
KO ตรงๆ ไปเลย? ถ้าเกิดมันง่ายขนาดนั้นก็ดีสิ หลิงหลานถลึงตาใส่เสี่ยวซื่อด้วยความไม่สบอารมณ์บ่งบอกให้เขาเลิกทำเรื่องที่ไม่มีความหมายแบบนี้ได้แล้ว
ความแคลงใจของหลิงหลานทำให้เสี่ยวซื่อโกรธมาก เขาพองแก้มขึ้นมาอย่างฉุนเฉียว ปากน้อยๆ กระดกขึ้นสูง เอ่ยด้วยความไม่สบอารมณ์ว่า “ทำไมลูกพี่ต้องต่อสู้โดยที่คำนึงถึงความเร็วของเขาด้วย? เคลื่อนไหวเร็วกว่าเขาก็โจมตีโดนเขาแล้วไม่ใช่เหรอ?” เสี่ยวซื่อรู้ความสามารถของหลิงหลานดี ความเร็วในการโจมตีของเธอสามารถเร็วได้มากกว่านี้ ขอเพียงเพิ่มความเร็วขึ้นหนึ่งขึ้น เด็กน่ารังเกียจตรงหน้าย่อมหลบไม่พ้นแน่นอน
หลิงหลานอึ้งไป พริบตาเดียวก็ยิ้มขื่นขึ้นมา เธอพบว่าตัวเองเดินเข้าไปทางตันจริงๆ ทำไมเธอต้องเล็งโจมตีไปที่จุดอ่อนในการโจมตีของอีกฝ่ายด้วย? จริงๆ แล้วเธอมีความสามารถมองทะลุจุดอ่อนได้ในแวบเดียว ทำให้เธอสามารถหาจุดอ่อนถึงแก่ชีวิตจากการโจมตีของอีกฝ่ายได้ในชั่วพริบตา เอาชนะคู่ต่อสู้ได้ แต่เธอไม่ได้มีแค่สิ่งเหล่านี้อย่างเดียว เธอยังมีพ
