วแบบเดียวกัน อู่จย่งที่ทำการป้องกันเหมือนกับก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิงกลับพบว่า กำปั้นที่โจมตีมาทางเขา ห่างจากตรงหน้าเขาไม่ถึงสามสิบเซนติเมตรจู่ๆ ก็หายไปอย่างกะทันหัน
ใช่แล้ว เห็นชัดๆ ว่ากำปั้นอยู่ตรงหน้า แต่มันก็หายไปแบบนี้
เวรเอ๊ย! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? อู่จย่งงุนงงสับสนและก็รู้ว่าสถานการณ์ของเขาท่าจะไม่ดีแล้ว
ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมาในใจ เขาก็รู้สึกได้ว่าแขนซ้ายถูกพลังมหาศาลซัดใส่อย่างหนักหน่วง พลังนี้ทำให้ร่างกายของเขาถอยหลังกระเด็นออกไปโดยที่ไม่สามารถควบคุมได้ หลังจากนั้นก็กระแทกลงไปกับพื้นอย่างรวดเร็ว
“แย่แล้ว ถูกโจมตีจนได้!” ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่แขนซ้ายทำให้อู่จย่งสูดลมหายใจยะเยือก แต่เขาก็ไม่ได้ยอมแพ้ หากแต่ฝืนข่มกลั้นความเจ็บปวดบิดกายตรงกลางอากาศ การพลิกตัวกลางอากาศราวกับเหยี่ยวทำให้เขาปัดพลังนี้ออกไปได้และร่วงลงสู้พื้นด้วยความมั่นคง มือขวาของเขากดแขนซ้ายตัวเองไว้ ตรวจสอบบาดแผลของตัวเองอย่างรวดเร็ว
“ยังดีนะ เป็นแค่อาการบาดเจ็บที่กล้ามเนื้อ!” อู่จย่งลอบยินดีในใจ พละกำลังของหลิงหลานไม่นับว่าแข็งแกร่ง เขาแค่ได้รับบาดเจ็บเบาๆ ที่ผิวหนัง ไม่ได้ส่งผลกระทบในการต่อสู้ถัดไป
อย่างไรก็ตาม โชคดีของอู่จย่งก็มาถึงแค่ตรงนี้เท่านั้น ในตอนที่เขาเพิ่งจะแน่ใจได้ว่าตัวเองได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย การโจมตีของหลิงหลานก็เข้ามาอีกครั้งในชั่วพริบตา
“คราวนี้ ฉันจะต้องเห็นการโจมตีให้ได้!” อู่จย่งไ
