ม่สบอารมณ์กับการจู่โจมเมื่อสักครู่นี้มาก คิดว่าสาเหตุมาจากการที่เขาหย่อนยานไป ถึงยังไงเขาก็ป้องกันการโจมตีสิบกว่ากระบวนท่าก่อนหน้านี้ได้อย่างสมบูรณ์ เขาไม่เชื่อว่าคราวนี้เขาตั้งสมาธิจดจ่อแล้วยังจะเกิดข้อผิดพลาดได้อีก
ทว่าความเป็นจริงก็ทำให้อู่จย่งตะลึงงัน เพราะว่าคราวนี้เขาไม่เพียงไม่เห็นการเคลื่อนไหวจู่โจมของหลิงหลาน ขนาดตัวหลิงหลานก็หายไปจากขอบเขตสายตาของเขา
เขาเห็นชัดๆ ว่าตอนที่หลิงหลานอยู่ห่างจากเขาประมาณสามเมตร จู่ๆ ร่างของหลิงหลานก็หายไป
ให้ตายสิ หลิงหลานยังล่องหนได้ด้วยเหรอ? อู่จย่งอดสบถในใจไม่ได้ เขาย่อมรู้ว่านี่เป็นไปไม่ได้ ความจริงเพียงหนึ่งเดียวก็คือความเร็วของหลิงหลานรวดเร็วถึงขึ้นที่เขามองตามไม่ทัน นี่มันเป็นไปได้ด้วยเหรอ?
เวลานี้นักเรียนจำนวนไม่น้อยที่กำลังชมการประลองของหลิงหลานกับอู่จย่งต่างอดร้องตกใจขึ้นมาไม่ได้ เพราะว่าหลิงหลานหายไปจากสายตาของพวกเขาเช่นเดียวกัน แน่นอนว่าพวกเขาย่อมรู้ดียิ่งกว่า พริบตาที่หลิงหลานหายตัวไป เธอก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เพียงแต่ตอนนี้หลิงหลานมาถึงตรงหน้าอู่จย่งแล้ว เนื่องจากอู่จย่งอยู่ในท่าคุกเข่า สายตาของเขาเลยไม่เห็นหลิงหลานที่อยู่ด้านล่าง แต่ว่าพวกเขามองเห็น
ฉีหลงสั่นเทิ้มไปทั่วทั้งตัวด้วยความตื่นเต้น เขากุมมือหานจี้จวินไว้แน่นและกล่าวว่า “สวรรค์ ลูกพี่แข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว ความเร็วนี้ แม่งเท่เกินไปแล้ว”
ลั่วล่างที่อยู่ด้านข้างได้ยินคำพู
