ุมตัวเองได้ ไม่ทำร้ายเขาหรอก” ฉีหลงกล่าวถึงตรงนี้ก็จ้องมองหลิงหลานอย่างเศร้าสร้อยทันที “ถ้าเกิดลูกพี่ยินดีต่อสู้กับฉัน ฉันก็จะไม่ไปหาเขา ต่อสู้กับลูกพี่ยังน่าตื่นเต้นมากกว่า”
ทุกครั้งที่เขาแลกเปลี่ยนฝีมือกับหลิงหลาน ถึงแม้ว่าเขาจะถูกทารุณ แต่ว่าหลังจากนั้นเขาก็รู้สึกตลอดว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นมานิดหน่อย ดังนั้นเขาถึงหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้ต่อสู้กับหลิงหลานอย่างสุดก้นบึ้งหัวใจ แต่น่าเสียดายที่ช่วงเวลาก่อนหน้านี้หลิงหลานไม่ยอมลงมือเลย ทำให้เขาหดหู่ใจมาก
หลิงหลานได้ยินคำพูดของฉีหลงก็ตัวสั่นเทิ้มฉับพลัน จากนั้นก็ตอบกลับทันทีว่า “ทักษะของสวีจื้อจือไม่เลวมากๆ เป็นคู่ต่อสู้ที่ดี ฉีหลง สายตาของนายไม่เลวเลยนะ” ถ้าฉันต้องตายไม่สู้ให้คนอื่นตายสวีจื้อจือ นายก็ถวายตัวเองหน่อยละกัน! หลิงหลานทิ้งมิตรภาพเพื่อนร่วมชั้นที่มีอยู่น้อยนิดของตัวเองออกไปนอกโลกที่ไกลแสนไกลโดยไม่ลังเล
ให้ตายเถอะ ถ้าเกิดถูกเจ้าเด็กฉีหลงพัวพันขึ้นมาจริงๆ เธอก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ในโลกต่อสู้ทั้งกลางวันและกลางคืนน่ะสิ นี่มันรับไม่ไหวแล้วจริงๆ นะ
คำพูดของหลิงหลานทำให้ฉีหลงพยักหน้ารับ เขาเองก็คิดว่าที่เขาเลือกมาก็ไม่เลวมากๆ คนที่ชอบต่อสู้อย่างเขาถูกหลิงหลานทารุณนั้นก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ต่อสู้กับลั่วล่างและหานจี้จวินก็รู้สึกว่าลงมืออย่างรุนแรงได้ยาก ดังนั้นเขาเลยต่อสู้อย่างถึงอกถึงใจไม่พอ ตอนนี้เขาเจอสวีจื้อจือ เพื่อนร่วมชั้นที
