ท่าติดต่อกันหลายท่าด้วยความจริงจัง จากนั้นค่อยตอบกลับว่า “อือ ความสามารถพื้นฐานเด็กสองคนนี้ไม่เลวเลย”
ฉีหลงกับลั่วล่างติดตามหลิงหลานครึ่งปีมานี้ ไม่กล้าพูดว่าเรื่องอื่นๆ มีความก้าวหน้าหรือไม่ แต่เรื่องพื้นฐานในการต่อสู้ย่อมแข็งแกร่งกว่าตอนที่เพิ่งเข้าเรียนมาก เนื่องจากตลอดเวลาที่ผ่านมามิติการเรียนรู้เน้นความสำคัญเรื่องพื้นฐานมากที่สุด หลิงหลานเองก็นำแนวคิดนี้มาให้พวกฉีหลงฝึกฝนเป็นประจำของพวกเขา
เมื่อดูไปได้สักพัก อาจารย์ที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มคนนั้นกล่าวอย่างทอดถอนใจโดยพลันว่า “อาไท่ คิดว่าฉากนี้มันดูคุ้นมากๆ ไหม?”
อาจารย์ที่ทำหน้าจริงจังมองไปที่อีกฝ่ายราวกับไม่เข้าใจอยู่บ้าง
“นึกถึงตอนที่ฉันรู้จักกับนาย ก็อยู่ในสถาบันลูกเสือเหมือนกัน ตอนนั้นพวกเราก็ทะเลาะกันแบบนี้” อาจารย์ที่มีใบหน้ายิ้มแย้มทำหน้าหวนนึกถึงอดีต
อาจารย์ที่เคร่งขรึมได้ยินคำพูดนี้ก็อดแค่นเสียงเย็นกล่าวขึ้นไม่ได้ว่า “ตอนนั้นนายทำท่าหัวเราะหึๆ ตลอดทั้งวัน ฉันเห็นแล้วก็หงุดหงิด” เขากล่าวจบก็เหลือบมองเพื่อนสนิทและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ตอนนี้ท่าทีแบบนี้ก็ไม่ได้มีดีอะไรเลย ยังคงน่ารำคาญเหมือนเดิม”
“ให้ตายเถอะ ไม่ใช่ว่านายยังทำหน้าเป็นโลงศพขู่คนให้กลัวอยู่เหรอ?” อาจารย์ที่มีใบหน้ายิ้มแย้มไม่พอใจแล้ว ทว่าต่อให้เป็นเช่นนี้ ใบหน้าเขาก็ยังมีรอยยิ้ม ดูท่าเขาจะเติบโตมากับใบหน้ายิ้มแย้มแต่กำเนิด
“อยากจะสู้กันสักยกหรือไง?” ดวงหน
