้หลิงหลานสามารถมีความสุขสบายใจมากขึ้นหน่อย…แต่คนที่ไม่มีความสามารถจะสามารถสบายใจมีความสุขได้จริงๆ เหรอ?
หมายเลขเก้าตระหนักอะไรบางอย่างได้ เธอหันหลังให้กับหมายเลขห้าฉับพลันและกล่าวว่า “นายฝึกอบรมเสร็จแล้วค่อยมาหาฉันละกัน”
หมายเลขห้าเลิกคิ้ว “ทำไมล่ะ ไม่ตามต่อแล้วเหรอ? เธอไม่กลัวว่าฉันจะทำลายลูกศิษย์สุดที่รักของเธอหรือไง?” ควรทราบว่าพวกเขามาถึงที่นี่ได้เป็นเพราะหมายเลขเก้าไม่วางใจ
ตอนนี้ใบหน้าของหมายเลขเก้าไม่มีความสับสนเหมือนในตอนแรกแล้ว เธอกล่าวด้วยสีหน้าเยือกเย็นว่า “หมายเลขหนึ่งทำถูกแล้ว ตอนนี้ฉันไม่เหมาะสมที่จะเป็นอาจารย์ของหลิงหลาน แต่ฉันเชื่อว่าหลิงหลานจะต้องเรียนหลักสูตรการฝึกอบรมของนายได้สำเร็จแน่นอน”
“เชื่อมั่นในตัวเธอขนาดนี้เลย?” หมายเลขห้าตะลึงไป ต้องรู้ว่าหลังจากที่เขาทำลายเด็กที่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะมาหลายร้อยคนแล้ว เขาก็ถูกผนึกอยู่ในมิติการเรียนรู้มาตลอด ดังนั้นการที่ถูกปลดผนึกครั้งนี้เขาเองก็ประหลาดใจมากเช่นกัน แน่นอนว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ หมายเลขหนึ่งให้เขารับหน้าที่อบรมสั่งสอนโฮสต์ในครั้งนี้
“หลิงหลานไม่ได้เป็นแค่ลูกศิษย์ที่ฉันภาคภูมิใจ เธอยังเป็นลูกศิษย์ของพี่ใหญ่หมายเลขหนึ่งด้วย” มุมปากของหมายเลขเก้าเผยรอยยิ้มมั่นใจออกมาจางๆ เธอกล่าวจบก็หายตัวไปจากในมิติแห่งนี้
หมายเลขห้ามองดูร่างของหมายเลขเก้าหายไปและยิ้มอย่างครุ่นคิด ‘ลูกศิษย์ของหมายเลขหนึ่ง? นั่นมันน่าสนใจม
