กร่งมาก ถึงขนาดที่กลิ่นอายจากตัวก็ยังสู้เขาไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องเทียบกับลูกพี่เขาเลย ฉีหลงเคยสัมผัสถึงไอชั่วร้ายที่รั่วไหลออกมาจางๆ จากลูกพี่หลานของเขา มันไม่ธรรมดาเลย
พรสวรรค์ของฉีหลงก็คือลางสังหรณ์ที่แข็งแกร่งมาก จากคำพูดของหานจี้จวิน มันก็คือสัญชาตญาณของสัตว์ป่า เขาไม่ต้องใคร่ครวญมากมาย อาศัยลางสังหรณ์เพียงอย่างเดียวก็สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งความอ่อนแอของศัตรู
เมื่อสัมผัสได้ว่าอันดับหนึ่งของห้องสเปเชียลเอในปีนี้ยังเทียบไม่ได้แม้กระทั่งเขา ฉีหลงก็ไม่สบอารมณ์ ดังนั้นท่าทีของเขายิ่งดูเลวร้ายเข้าไปอีก เขาเอ่ยด้วยสีหน้าเหยียดหยามว่า “แล้วยังไงอีก”
คำตอบที่ขัดกับบทของฉีหลงทำให้ฝ่ายตรงข้ามหน้าแดงก่ำทันที และก็ทำให้คนอื่นๆ หัวเราะออกมา ฉีหลงย่อมเป็นคนที่ทำคนอื่นโมโหตายโดยไม่ชดใช้ชีวิตแน่นอน แต่สิ่งที่น่ากลัวก็คือเขายังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายตายได้อย่างไรด้วย
“แก รอโดนลูกพี่ของเราสั่งสอนเถอะ” สุนัขรับใช้หมายเลขสองก็ออกมาช่วยเหลือเช่นกัน
“เหรอ งั้นฉันจะรอ” ฉีหลงกล่าวด้วยความไม่เกรงใจอย่างยิ่งขณะที่กำลังมองหลี่อิงเจี๋ยอย่างดูถูก
ฉีหลงกล้าอวดดีขนาดนี้เป็นเพราะเขามั่นใจในตัวเองอย่างยิ่ง เขาเชื่อว่านอกจากลูกพี่ของเขาแล้ว ไม่มีใครเทียบเขาได้ นอกจากนี้ ต่อให้เขาประมาทเลินเล่อทำพลาดขึ้นมา ไม่ใช่ว่ายังมีลูกพี่คุ้มกันอยู่ด้านหลังเหรอ เขาเชื่อว่าลูกพี่หลานไม่มีทางมองลูกน้องอย่างเขาถูกรังแกโดยไม่ยื่นมือมาช่ว
