ยแน่นอน สรุปแล้ว ตอนนี้ฉีหลงพึ่งพาหลิงหลานอย่างไร้ยางอายมากๆ
คำพูดที่กล่าวออกมาทำให้สองแก้มของหลี่อิงเจี๋ยพองขึ้นราวกับกบ ทว่าเขายังจำได้ว่าจะต้องรักษาท่าทีของตระกูลสูงศักดิ์เอาไว้ ไม่ได้ลงมือแตกคอกันตรงนี้ สุดท้ายเขาก็ถลึงตาใส่ฉีหลงด้วยความเดือดดาลและทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งว่า “นายรอไว้นะ”
น้ำของสถาบันลูกเสือลึกมาก! หลี่อิงเจี๋ยยังจำสิ่งที่พ่อเอ่ยเตือนเขาไว้ได้มั่น เขาไม่กล้าลงมือบุ่มบ่ามโดยที่ยังไม่รู้เส้นสนกลในของสถาบันลูกเสือ พ่อเคยพูดเหมือนกันว่า บรรทัดฐานที่ใช้ในสถาบันก็คือเคารพผู้แข็งแกร่ง อยากจะพึ่งพาเงินตราของตระกูลเพื่อระรานผู้คนในสถาบันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย นอกเสียจากคุณจะติดสินบนนักเรียนที่เก่งกาจด้านในมาปกป้องคุ้มครองคุณ ไม่อย่างนั้นต่อให้เขาถูกเด็กสามัญชนในสถาบันกลั่นแกล้งก็เป็นการรังแกฟรีๆ คนในบ้านไม่สามารถสอดมือมาได้ ทำได้เพียงพึ่งตัวเองไปจัดการเท่านั้น
คำพูดของพ่อทำให้เขารู้สึกกังวลใจอยู่บ้าง เขาตัดสินใจรั้งทัพรอจังหวะบุกโจมตีก่อน หลังจากที่ทำความเข้าใจเกี่ยวกับสถาบันให้ดีและสร้างอิทธิพลของตัวเองขึ้นมาแล้ว เขาค่อยหาโอกาสไปสั่งสอนไอ้คนอวดดีนั่น ทำให้มันรู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของเขา หลี่อิงเจี๋ยมั่นใจในตัวเองมาก อาศัยความสามารถของเขาบวกกับตระกูลของเขาแล้ว เขาย่อมไม่พ่ายแพ้ใครในสถาบัน
ในเมื่อเจ้านายจากไปแล้ว ในฐานะที่พวกเขาเป็นสุนัขรับใช้ก็ย่อมถอยตามไปด้วยกัน ทว่าสายตาดุด
