าฉันจะไม่ได้การยอมรับจากนาย แต่ฉันก็ยังเป็นหนึ่งในสมาชิกของตระกูลหลิง ยังคงเป็นคนในครอบครัวของนาย แต่นายกลับทอดทิ้งฉันในสถานการณ์แบบนั้น การกระทำแบบนี้หมายความว่ายังไง”
หลิงหัวพูดไม่ออก ที่แท้เขาเปิดเผยความคิดของตัวเองออกมาทั้งหมดโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาดูถูกหลิงหลานที่มีอายุแค่หกขวบตรงหน้ามากเกินไป เขานึกเสียใจอยู่รางๆ ถ้าหากรู้แต่แรกว่าหลิงหลานชาญฉลาดแบบนี้ เขาน่าจะคุ้มครองหลิงหลานด้วยความซื่อสัตย์ ไม่ไปรับการล่อลวงเสี่ยงทำเรื่องอันตรายอย่างใหญ่หลวงนี้ บางทีลูกของเขาอาจจะยังได้รับการอบรมสั่งสอนที่ดีที่สุดจากตระกูลหลิงเนื่องจากการทุ่มเททำงานอย่างสุดความสามารถของเขา….
“คุณชายหลาน ผมเสียใจมาก ถ้ารู้แต่แรกว่าคุณเป็นเด็กที่ฉลาดแบบนี้ ผมก็คงไม่รับคำล่อลวงของฝ่ายตรงข้ามให้มาทรยศคุณ น่าเสียดายที่มันสายไปแล้ว ผมไม่กล้าขอให้คุณยกโทษให้ หวังแค่เพียงคุณจะไม่ระบายความโกรธกับลูกและคนในครอบครัวผม นี่เป็นความผิดของผมคนเดียว” หลิงหัวถอนหายใจเบาๆ กล่าวด้วยสีหน้านอบน้อมจริงใจ ยากจะปกปิดความเสียใจที่อยู่ในแววตาได้
หลิงหลานตอบด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ว่า “ฉันไม่เคยระบายความโกรธใส่คนอื่น”
“ขอบคุณคุณชายหลาน!” เสียงขอบคุณของหลิงหัวเพิ่งจะดังขึ้นมา ทันใดนั้นเองก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น มือซ้ายของเขาคว้ามือของหลิงหลานที่ล็อกคอของเขาอยู่ ส่วนมือขวาก็เสือกขึ้นมาอย่างรุนแรง เป้าหมายของกริชคือข้อมือข้างขวาของหลิงหลาน
