ปืนเลเซอร์ที่จ่อข้างศีรษะเขาคือสิ่งที่อันตรายต่อเขามากที่สุด เขาต้องฉวยโอกาสจัดการภัยร้ายที่แฝงเร้นนี้ในตอนที่หลิงหลานไม่ได้ตั้งตัว
แต่แล้วเขาก็รู้สึกถึงความร้อนแผดเผาที่วาบเข้ามาในศีรษะของตัวเอง หลังจากนั้นก็เป็นความว่างเปล่าอย่างไร้ขอบเขต…มือขวาของเขาไม่รู้สึกอะไรแล้ว ลงมือพลาดไป? ทำไมมือซ้ายของเขาถึงคว้ามือเล็กๆ ที่อยู่ตรงหน้าลำคอของเขาไม่ถึง
หลังจากนั้นเขาก็เห็นภาพที่อยู่ในสายตาของเขาเปลี่ยนไปเช่นกัน จากหุ่นรบสามตัวเปลี่ยนเป็นสีฟ้าที่ไม่มีที่สิ้นสุด…นี่คือความรู้สึกสุดท้ายของเขา
“หัวหน้า!” เสียงตะโกนโหยหวนดังออกมาจากในหุ่นรบสามตัว
หลังจากนั้นหุ่นรบสามตัวก็เหนี่ยวไกปืนที่อยู่ในมืออย่างเด็ดขาด…
หลิงฉินกับหลิงอวี่พุ่งไปหาหลิงหลานด้วยความตื่นตระหนก อยากจะบังหลิงหลานก่อนที่เลเซอร์จะโจมตีมา
มีเพียงหลิงหลานเท่านั้นที่มองหุ่นรบสามตัวนั้นด้วยความเย็นชาโดยไม่หลบสักนิดเดียว
หลิงฉินกับหลิงอวี่โถมตัวพาหลิงหลานล้มลงไปกับพื้นอย่างรุนแรง ทั้งสองคนใช้ร่างกายของตัวเองกำบังหลิงหลานไว้อย่างแน่นหนา แทบจะทำให้หลิงหลานอึดอัดตาย
หลิงหลานกล่าวด้วยความจนใจว่า “คุณปู่หลิงฉิน แล้วก็หลิงอวี่ พวกคุณใกล้จะทับฉันจนตายแล้วนะ ลุกขึ้นมาคุยกันก่อนได้ไหม”
หลิงฉินพูดด้วยความโมโหว่า “คุณซ่อนตัวไว้ให้ดี ต่อให้พวกเราตายไป คุณก็ตายไม่ได้เด็ดขาด คุณเป็นความหวังของตระกูลหลิงเรานะครับ”
หลิงอวี่พยักหน้าสุดชีวิต “ผมเป็นผู้
