นี้เอง นอกจากหุ่นรบสามตัวที่รับหน้าที่เฝ้าระวังภัยแล้ว ห้องคนขับของหุ่นรบอีกสองตัวก็ถูกเปิดออก ผู้ควบคุมหุ่นรบที่อยู่ด้านในยืนอยู่บนเชือกชักใบที่ค่อยๆ เลื่อนลงมา พวกเขาสวมชุดหุ่นรบมาตรฐานสีน้ำเงินขาว หน้าอกมีโลโก้นกฟีนิกซ์ของตระกูลหลิงที่สะท้อนแสงแดดจนดูเหมือนมีชีวิต คล้ายกับว่ามันจะกระพือปีกบินขึ้นสูง
นักรบสองคนที่ลงมาที่พื้นรีบเดินไปที่ข้างกายหลิงฉินทันที พวกเขาถอดหมวก หนึ่งในนั้นเริ่มเอ่ยถามด้วยสีหน้ารู้สึกผิดว่า “ผู้อาวุโสฉิน ขอโทษครับ พวกเรามาช่วยช้าไป” เขาเป็นชายร่างกำยำใบหน้าดูสุขภาพดี สีหน้าเต็มไปด้วยความซื่อสัตย์จริงใจ อายุประมาณสามสิบสี่สามสิบห้า ดูเป็นผู้ใหญ่สุขุมหนักแน่นมาก
หลิงฉินไม่พอใจเรื่องที่หน่วยหุ่นรบของตระกูลหลิงมาช่วยเหลือชักช้ามาก ควรทราบว่าถ้าไม่ใช่เพราะเวลานี้พวกเขาโชคดีที่โฮเวอร์คาร์ของฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ยิงปืนใหญ่เลเซอร์มาโดยตลอด ถึงแม้ต่อมามันจะยิงออกไปแล้ว แต่ก็ดูเหมือนมันจะยิงไปมั่วๆ ราวกับไม่สามารถควบคุมทิศทางได้ ไม่อย่างนั้นเขาคงตายไปร้อยครั้งพันครั้งแล้ว เมื่อเขาตายไป หลิงหลานที่เป็นเด็กอายุหกขวบยังจะมีความเป็นไปได้ว่าจะหนีรอดอีกเหรอ
เขากล่าวด้วยความเดือดดาลว่า “หลิงหัว นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมถึงไม่ตามพวกเรามา” ต้องรู้ว่า หน่วยหุ่นรบของตระกูลหลิงจะต้องตามติดหลิงหลาน ไม่อาจให้หลิงหลานหลุดออกจากขอบเขตระยะตรวจตราของหุ่นรบได้ ตระกูลหลิงมีข้อเรียกร้อง
