บทที่ 187 เกาะมารโลหิตจริงและปลอม
คิดปุบก็ลงมือทันที ความคล่องตัวเช่นนี้นับเป็นข้อดีอย่างยิ่งของลวี่หยาง
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงรีบจัดการลงมือก่อนเกาะมารโลหิตจะร่วงจากแดนวางรากฐาน และสำหรับเรื่องที่เกี่ยวข้องกับแดนลับ เขาก็มีแผนวางไว้แล้ว
โอบอุ้มบรรพต!
“วิชาเทพกำเนิดนี้หากแปรเป็นภาพลวงตาก็สามารถผนึกปิดวิชาได้ หากแปรเป็นจริงก็สามารถก่อเกิดยอดเขาขึ้นได้อย่างแท้จริง แต่ก่อนยังไม่เคยเผยให้ผู้ใดเห็น ครานี้เหมาะนักที่จะนำมาใช้เป็นแดนลับ!”
ยิ่งไปกว่านั้น โอบอุ้มบรรพตเมื่อแปรเป็นของจริง ยังมีคุณสมบัติสะกดพลังวิญญาณ เหตุกรรม และพรหมลิขิตในบริเวณโดยรอบอยู่ในตัว เช่นนี้จะไม่เหมาะกับการเป็นแดนลับได้อย่างไร? เมื่อลงมือเช่นนี้ ก็สามารถลวงให้ทุกคนเข้าสู่วิชาเทพกำเนิดของเขา ทำให้พากันเดินเข้ามาในกับดักด้วยตนเอง!
“แต่หากมีเพียงเท่านี้ รอยรั่วก็ยังมากเกินไป”
แม้โอบอุ้มบรรพตจะสามารถแปรเป็นของจริงได้ แต่โดยเนื้อแท้แล้วยังเป็นเพียงวิชาเทพกำเนิด และเหตุกรรมยังชี้ตรงมาที่ลวี่หยาง ยากจะต้านทานการตรวจสอบอย่างถี่ถ้วน
ลวี่หยางจึงตกอยู่ในภวังค์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
เมื่อเห็นดังนั้น บรรพชนอสูรวิญญาณข้างกายก็อดไม่ได้เอ่ยขึ้นว่า “เรื่องเหตุกรรมก่อนเลย เจ้าควรหาทางโยนเหตุกรรมไปให้เกาะมารโลหิต”
“ถูกเผง!”
ดวงตาลวี่หยางสว่างวาบ “บรรพชนกล่าวชอบแล้ว ทุกแดนลับต้องมีที่มา แดนลับที่ไร้เหตุไร้ผล ยากจะหลอกเจินเหรินวางรากฐานได้”
