“แต่ปัญหาก็อยู่ตรงเหตุกรรมนี่แหละ” บรรพชนอสูรวิญญาณส่ายหน้า
“จะไปยากอะไร?”
ลวี่หยางแสยะยิ้ม “เกาะมารโลหิตนั่นก็ไม่ใหญ่อะไร ข้าขุดโพรงไว้ตรงกลางโอบอุ้มบรรพต แล้วยัดมันเข้าไปก็พอ!”
“เคล็ดแยกแยะต่างคล้ายของข้าไม่เพียงแต่แยกสิ่งที่คล้ายกันได้ ก็ย่อมหลอมรวมได้ด้วย! หากผสานโอบอุ้มบรรพตเข้ากับเหตุกรรมของเกาะมารโลหิตจนกลมกลืนเป็นหนึ่ง เช่นนี้ไม่ว่าใครจะคำนวณอย่างไร ก็ย่อมเห็นว่าโอบอุ้มบรรพตของข้าคือแดนลับที่เจินเหรินมารโลหิตทิ้งไว้!”
คำพูดของลวี่หยางหาใช่พูดลอย ๆ
หากเขาสามารถยัดเกาะมารโลหิตเข้าไปในโอบอุ้มบรรพตได้จริง วิธีนี้ย่อมมีความเป็นไปได้ เพราะภายในโอบอุ้มบรรพตมีเจินเหรินมารโลหิตอยู่จริง!
คิดปุ๊บลงมือทันที ลวี่หยางเริ่มเร่งเคล็ดวิชาโดยไม่รั้งรอ
ไม่นาน เงาภูผายิ่งใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในแดนวางรากฐาน จากภาพลวงตากลายเป็นของจริง กลายเป็นเปลือกห่อหุ้มรอบเกาะมารโลหิตอย่างมั่นคง
“เกาะมารโลหิตเดิมนั้นก็เล็กเกินไป”
“ไม่มีเค้าลางอะไรที่เหมาะจะเป็นแดนลับของเจินเหรินวางรากฐานขั้นปลายเลย ครั้นเมื่อมีโอบอุ้มบรรพตของข้าครอบไว้ จึงจะดูมีท่วงท่าอย่างแท้จริง”
ในตอนนี้เอง ภายใต้การจัดวางอย่างแยบยลของลวี่หยาง หากมองเพียงแวบเดียวก็เห็นชัดว่าเกาะมารโลหิตถูกฝังไว้กลางโอบอุ้มบรรพต กลายเป็นยอดเขาซ้อนเขาเชื่อมแนบแน่นเป็นหนึ่งเดียว แม้แต่เปลือกนอกยังถูกลวี่หยางแปลงเป็นวังใหญ่ ยิ่งเสริมความโอ่อ่าตระการตา
จากนั้น ลวี่ห
