บทที่ 186 เจ้านั่นแหละคือเดรัจฉานของแท้!
“สารเลว!”
เห็นตัวเองถูกส่งมาไกลหลายหมื่นลี้เพียงพริบตา สีหน้าของเย่ว์เสวียนเฟิงก็แปรเปลี่ยนทันควัน พลังสังหารในแววตาพลันพลุ่งพรูออกมาราวจะท่วมล้น
ไม่เพียงเพราะถูกลวี่หยางแกล้งส่งมาดั่งเล่นตลก แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือระดับพลังของลวี่หยาง
“วางรากฐานขั้นกลาง…?”
ตามที่เขารู้ ลวี่หยางเพิ่งเข้าสู่ระดับวางรากฐานได้ไม่ถึงร้อยปี แต่เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ กลับเข้าใจถึงวิชาเทพประจำตน สั่งสมคุณความดีและโชคฟ้าดินได้ครบครัน แล้วยังค้นพบตำแหน่งฟ้าศักดิ์สิทธิ์พิภพลี้ลับ…
พรสวรรค์เหนือชั้น!
“แต่เขาก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า”
ในฐานะนักกระบี่ เย่ว์เสวียนเฟิงมีสายตาพิจารณาอย่างแม่นยำต่อความต่างของพลังทั้งสองฝ่าย เขามองออกแต่แรกแล้วว่า ลวี่หยางไม่มีทางต่อกรกับกระบี่บินของตนได้เลย
แม้จะไม่รู้ว่าลวี่หยางใช้เคล็ดลับใดผนึกหรือสะกดพลังลึกลับของกระบี่บินลงได้หนึ่งส่วน แต่ดูแล้วการสะกดพลังได้หนึ่งส่วนก็คงถึงขีดจำกัดของอีกฝ่ายแล้วเช่นกัน มันส่งผลต่อพลังกระบี่ก็จริง แต่ไม่มากพอ อย่างเก่งก็แค่ส่งเขาออกมา ไม่อาจทำอันตรายแก่เขาได้ และยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเอาชนะ
คิดมาถึงตรงนี้ พลังสังหารของเย่ว์เสวียนเฟิงยิ่งแน่วแน่
เด็กผู้นี้ ต้องกำจัดทันที!
เพียงชั่วอึดใจ เขาก็รวมกายเข้ากับแก่นกระบี่บินอีกครั้ง แล้วทะยานตามไปทางที่ลวี่หยางอยู่ ด้วยเคล็ดหลบเร้นแห่งกระบี่ เพียงไม่กี่ครู่ก็อาจไล่ทั
