าย”
“บวกกับแรงฆ่าฟ้าดินปกคลุมสติ รับรองว่าผู้ใดที่เข้าสู่แดนลับนี้ จะต้องสังหารแย่งชิงกันจนแตกหักแน่นอน!”
ลวี่หยางยิ่งออกแบบ ก็ยิ่งตื่นเต้น
“บรรพชน ท่านมีข้อเสนออะไรไหม?” ลวี่หยางหันมาถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น “คิดว่ายังมีตรงไหนควรแก้บ้างหรือไม่?”
อย่าเอาข้าไปเหมารวมกับเจ้า!
บรรพชนอสูรวิญญาณสีหน้าปลงตก แม้ตนจะอยู่ฝ่ายมาร แต่ชั่วชีวิตทำการใดก็ล้วนเปิดเผยตรงไปตรงมา มิใช่พวกเจ้าเล่ห์เพทุบายไร้ยางอายเช่นนี้
“แดนลับออกแบบไว้ดี แต่ยังตื้นเกินไป หยาบมาก”
“โอบอุ้มบรรพตของเจ้าแม้แปรเป็นของจริงได้ แต่โดยแก่นแล้วก็ยังเป็นเพียงวิชา”
บรรพชนอสูรวิญญาณส่ายหน้า “เพราะเช่นนี้ รอยรั่วใหญ่ที่สุดของมันคือทนการโจมตีไม่ไหว หากถูกทำลายเมื่อใด ความจริงก็จะเผยเมื่อนั้น”
“บางทีอาจหลอกคนให้เข้าไปได้ แต่ไม่อาจหลอกคนที่มองออกจริง ๆ ได้หรอก อย่างน้อยก็ไม่รอดสายตาของกระบี่หยกแห่งนิกายกระบี่หยกผู้นั้นแน่ เขาเป็นเจินเหรินวางรากฐานขั้นกลาง หากใช้กระบี่ฟาดเจ้าไม่เลือก เจ้าคิดว่าโอบอุ้มบรรพตของเจ้าจะทานได้หรือ? หลอกลวงที่เจ้าสร้างจะไม่ถูกเจาะทะลุในกระบวนเดียวหรือ?”
“บรรพชนว่าชอบแล้ว” ลวี่หยางรับฟังด้วยความอดทน “เช่นนั้นมีหนทางใดกู้สถานการณ์หรือไม่?”
“.มิใช่ว่าจะไม่มี”
บรรพชนอสูรวิญญาณพยักหน้า สมัยก่อนแดนลับของนิกายอสูรวิญญาณก็เขาเป็นคนสร้าง เรื่องนี้เขาถือเป็นผู้เชี่ยวชาญ มีวิธีอยู่แล้ว
“ใช้พลังศพมาร!”
ลวี่หยางพลัน
