นทำให้หานจี้จวินครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง เขาใคร่ครวญสักพักแล้วก็พูดว่า “บางทีการสอบอาจจะเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ตอนที่พวกเราเข้ามาในสนามกีฬาแล้ว”
“หมายความว่าไง”
“ที่นี่เป็นสนามกีฬาจริงๆ เหรอ”คำกล่าวของหานจี้จวินทำให้หลิงหลานตะลึงงัน เธอนึกถึงหน้าประตูที่เธอเข้ามา นั่นไม่เหมือนกับทางเข้าสนามกีฬาขนาดใหญ่เลย
“คอยสังเกตการณ์เงียบๆ” หลิงหลานกับหานจี้จวินสบตากันเองอย่างเข้าใจกันแวบหนึ่ง และแทบจะกล่าวการตัดสินใจของพวกเขาออกมาพร้อมกัน ในเมื่อเข้าสู่สนามแล้ว เช่นนั้นก็ได้แต่เดินไปพลางมองไปพลางแล้ว
วิ่งไปได้ไม่นานเท่าไร ฝนห่าใหญ่ก็สาดตรงมาจนพวกหลิงหลานสิบคนกลายเป็นลูกหมาตกน้ำ สายฝนและหมอกปกคลุมทัศนวิสัยของพวกเขา ถนนใต้เท้าก็เปลี่ยนเป็นเฉอะแฉะด้วยโคลนเลนสุดจะทานทน เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มน้ำฝนแนบติดกับร่างกายจนทำให้รู้สึกไม่สบายและหนักอึ้ง เมื่อพวกเขาวิ่งตะบึงไปหลายพันเมตรภายใต้สภาพแบบนี้ก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า โดยเฉพาะเด็กหญิงสองคนที่เริ่มหอบหายใจขึ้นมา
“น้ำของจริง ไม่ใช่น้ำที่จำลองออกมา” หลิงหลานสัมผัสความรู้สึกที่ส่งผ่านมาทางร่างกายอย่างละเอียด ดูท่าการจำลองสภาพแวดล้อมของที่นี่จะใช้อุปกรณ์ของจริงมาผสมผสานด้วย ไม่ต้องสงสัยเลยสักนิดว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ในห้อง เหนือศีรษะพวกเขาก็น่าจะเต็มไปด้วยสปริงเกอร์…
ในเมื่อรู้แล้วว่าสถานที่ที่ตัวเองเข้ามาคือห้องที่สร้างสภาพแวดล้อมจำลอง หลิงหลานก็ไม่สนใจที่สิ่งตัวเองเห
