บทที่ 184 เหตุและผลแห่งอเวจี
เหนือผืนสมุทรกว้างใหญ่ในแดนโพ้นทะเล
ลวี่หยางเหินไปบนแสงทะยานเร้น เห็นเหนือศีรษะมีเสาแห่งผลบุญบารมีสว่างเรืองรองกำลังลุกโชน ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นสัญชาตญาณไร้รูป คอยชี้แนะเส้นทางแก่เขา
สิ่งเหล่านี้ล้วนคือผลบุญพรหมลิขิตแห่งนิกายเสินอู่
ชาติก่อน เขาใช้ผลบุญพรหมลิขิตเหล่านี้เพื่อตามหาดินแดนบำเพ็ญปี้หยาง ทว่าในชาตินี้เขากลับทะลวงผ่านขั้น วาสนาเหล่านี้ย่อมนำมาใช้อย่างอื่นได้แล้ว
ชั่วพริบตาเดียว แสงแดงสายหนึ่งพลันลอยออกจากแขนเสื้อลวี่หยาง ก่อนกลายเป็นเงาร่าง แสดงรูปลักษณ์ของธิดาน้อยผู้นุ่งเสื้อกันหนาวแดง มวยผมมัดเป็นปมคู่ เรือนกายอ้อนแอ้นจิ๋วเล็ก ทิ้งกายลงบนตักของลวี่หยาง แล้วยังซุกเข้าอ้อมอกอย่างสนิทสนม “นายท่านกำลังจะไปพบเจ้านายคนเก่าหรือเจ้าคะ?”
“ถูกแล้ว”
ลวี่หยางลูบศีรษะเล็กของธิดาน้อย ยิ้มเอ่ยว่า “เจ้ามีเหตุกรรมติดตัวหนักหนานัก ครานี้พลันถูกแรงฆ่าฟ้าดินเหนี่ยวรั้ง เลยเผยตัวก่อนเวลาอันควร”
นี่คือสิ่งที่ลวี่หยางค้นพบใหม่
เมื่อแรกที่รับกระบี่อเวจี เขาก็ได้รับผลพวงแห่งเหตุกรรมที่ผูกพันกับเจ้าของกระบี่คนเดิม เจินเหรินผู้หนึ่งซึ่งอยู่ในระดับวางรากฐานขั้นปลาย
ตนได้รับศาสตราวิเศษแล้ว อนาคตจำต้องนำตัวตนกลับชาติมาเกิดของอีกฝ่ายจากวัฏฏะเวียนกลับคืนมา ทว่ากรรมนี้ดูจะยุ่งยากยิ่งนัก ถึงขั้นที่เจ้าของกระบี่หลายคนก่อนหน้าล้วนสิ้นชีพเพราะเรื่องนี้ ไม่เช่นนั้นศาสตราอันสูงส่งนี
