ังไม่มีทางเทียบได้
พลังเพียงอย่างเดียว เขาสู้ไม่ได้ ดังนั้นทางเลือกที่สมเหตุสมผลคือต้องล่าถอย
โอเชียนอาจเรียกตัวเองว่าอัศวิน แต่แก่นแท้ของเขาก็คือพนักงานออฟฟิศธรรมดาที่ชื่นชอบการเล่นเกม
เป็นเรื่องธรรมชาติที่เขาจะให้ค่ากับการคำนวณในหัวมากกว่าความกล้าหาญในร่างกาย
แต่ครั้งนี้ เขาไม่ถอย เพราะร่างกายของเขากำลังกรีดร้องสุดเสียง
‘สู้แบบอัศวิน อย่าหนี’
ช่องว่างระหว่างร่างกายกับจิตใจที่เคยมีมาตลอด หายไปในขณะนี้
ไม่ว่าจะตอนต่อสู้กับภราดรโลหิต หรือตอนนี้ก็ตาม
โอเชียนหัวเราะให้กับตัวเองอย่างสมเพช
‘บางทีฉันอาจเกิดมาเพื่อเป็นอัศวินจริง ๆ’
เพราะแบบนั้น โอเชียนจึงไม่เคยหนี ไม่ว่าจะสิ้นหวังแค่ไหน ไม่ว่าจะมืดมนเพียงใด
ยิ่งโลกมืดมิดเพียงใด ดวงดาวก็ยิ่งส่องแสงเจิดจ้า
“……อะไรนะ”
ผู้พิพากษารับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในจิตใจของออเชียน และจึงเร่งพลังศักดิ์สิทธิ์ของตนถึงขีดสุด
สนามพลังสีทองแปรปรวนราวทะเลคลั่ง พลิ้วไหวตามเจตจำนงของเขา
ดาบส่องแสงนั้นอันตรายแน่นอน
พลังในการตัดของมันสามารถผ่าแม้กระทั่งทองศักดิ์สิทธิ์ แยกเปลวไฟแห่งการชำระและการพิพากษาออกจากกันได้อย่างง่ายดาย
ในแง่ของความหนาแน่นและความแหลมคมของพลัง เพย์เยอร์ (Prayer) ใด ๆ ก็ไม่อาจเทียบได้กับดาบเล่มนั้น
แต่ดาบก็เป็นอาวุธที่มีทิศทางเดียว
“พระบิดาผู้สถิตในสวรรค์ โปรดให้พวกเขาทั้งหลายลุกไหม้ด้วยไฟแห่งความเมตตาที่สมบูรณ์แบบ”
ขณะผู้พิพากษากล่าวคำอ
