ากษาด้วยสายตาที่สงบนิ่งกว่าเดิม
“ตอนนี้แหละ”
ดาบแสงดาวยังคงลุกโชนอยู่ในรอยแยกของผ้าคลุม
“เราเสมอกันแล้ว”
“……!”
ผู้พิพากษากระตุ้นเปลวไฟด้วยความหงุดหงิด
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมตนจึงรู้สึกประหม่าเช่นนี้ มันเป็นปฏิกิริยาโดยสัญชาตญาณ เกินกว่าการรับรู้จะควบคุมได้
เปลวไฟแผ่กระจายทั่วสนามอีกครั้ง ขู่ว่าจะกลืนออเชียนและเอน่าจากทุกทิศทาง
ทันใดนั้น ผ้าคลุมของโอเชียนก็เคลื่อนไหว
มันขยายตัวและโบกสะบัด กลายเป็นร่างห่อหุ้มโอเชียนและเอน่าไว้ราวกับรังไหม
ไฟศักดิ์สิทธิ์โปรยลงมาแต่ไม่สามารถทำอันตรายได้เลย
โอเชียนคืนรูปร่างของเนบิวลากลับมาเป็นผ้าคลุมดังเดิม
เป็นภาพที่งดงามยิ่งนัก เมื่อรังไหมคลี่ออกเหมือนดอกไม้บานเต็มที่ แล้วเปลี่ยนกลับเป็นผ้าคลุมก่อนจะแนบติดร่างออเชียน
เอน่ามองภาพนั้นด้วยความไม่เชื่อ
แค่ดาบเปล่งแสงยังพอเข้าใจ แต่ผ้าคลุมที่ป้องกันเปลวไฟทองคำนั่นล่ะ?
‘นี่มันเหมือนในตำนาน’
แม้เธอจะไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง แต่เอน่าก็ไม่ลืมหน้าที่ของตน
เธอหยิบไม้ขีดสำรองออกมาจากกล่อง แล้วพยักหน้าให้กับออเชียน
“ฉันไม่เป็นไรแล้ว ลุยได้เลย”
“แน่นอน”
โอเชียนลดท่าทางลง
มันคือท่าทางของคนที่เตรียมจะพุ่งออกไป
-ช๊าาาาาา!
ทันทีหลังจากนั้น พลังงานมหาศาลก็พุ่งออกจากหัวไหล่ทั้งสองข้างของผ้าคลุม
ฝุ่นแสงดารากระจายออกทุกทิศทาง และโอเชียนก็ใช้แรงสะท้อนนั้นเป็นแรงส่ง พุ่งตรงเข้าหาผู้พิพากษา
สนามพลังสีทองระหว่างโอเชียนกับผู้พิพาก
