องเขา
โล่หลายชั้นไม่สามารถต้านดาบเล่มนั้นได้ จึงมีแต่ต้องตอบโต้ด้วยพลังเท่านั้น
“พระบิดาผู้สถิตในสวรรค์ โปรดเมตตาแก่ลูกแกะผู้น้อยนี้ด้วยเถิด”
ผู้พิพากษาเอ่ยคำอธิษฐานด้วยศรัทธาแรงกล้าและจริงใจ
ศรัทธาอันแน่วแน่ทำให้เขาได้ทั้งความกล้าและพลัง เขาพุ่งไปข้างหน้าอย่างเต็มแรง
มือของเขาเรืองแสงสีทอง ขณะที่จับหอกยาวขนาดกว่า 5 เมตรไว้แน่น
และยังไม่หมดแค่นั้น วงแหวนทองคำก็ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะเขา ก่อเป็นรัศมีแสง
รัศมีนั้นมีรูปร่างคล้ายมงกุฎหนามที่ชี้แหลมออกไปทุกทิศทาง
“ข้ามั่นใจ” เขากล่าว “ว่าชัยชนะอันรุ่งโรจน์อยู่ในมือข้า”
สีหน้าอันไร้อารมณ์ของผู้พิพากษาแปรเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
มันไม่ใช่แค่ความหงุดหงิดหรือโกรธต่อสถานการณ์ แต่คือการปฏิเสธที่จะยอมแพ้ต่อโอเชียน
“และข้าจะมอบมันแด่พระบิดา”
โอเชียนเห็นสีหน้านั้นชัดเจนขณะพุ่งเข้าใกล้ผู้พิพากษา
“ดูดีเลยล่ะ”
คำพูดนั้นเบาเกินไปจนอีกฝ่ายไม่ได้ยิน แต่ดูเหมือนจะเข้าใจความหมาย เพราะความชิงชังที่ส่งมานั้นมากขึ้นกว่าเดิม
ผู้พิพากษาจัดท่าทางพร้อม
เขากำลังจะเหวี่ยงหอกทองคำ ซึ่งอัดแน่นด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมด เมื่อโอเชียนพุ่งเข้าหา
ร่างกายเขาถูกเสริมพลังถึงขีดสุด อาวุธในมือก็เช่นกัน
เขาทุ่มสุดตัว แต่ทว่าโอเชียนก็ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
ฝุ่นแสงดาวจากผ้าคลุมบนหลังยิ่งชัดเจนและเจิดจ้ายิ่งขึ้น
โอเชียนกลายเป็นเงาแสง พุ่งเข้าใกล้ผู้พิพากษา
ผู้พิพากษาเหวี่ยงหอกยาวอย
