โอเชียนหรี่ตา
บาลูดกับพวกของเขาควรจะกำลังตระเวนค้นหาแม่มดอยู่ทั่วเมืองในตอนนี้
แต่แทนที่จะเป็นเช่นนั้น พวกเขากลับรออยู่ตรงนี้ ราวกับรู้ล่วงหน้าแล้วว่าเขาจะมาเอายานพาหนะไป
‘ไม่น่าแปลกใจเลย ถ้าดูจากการพรางตัว แล้วพวกนั้นก็ไม่โง่ คงรู้อยู่แล้วว่าผมขึ้นรถไฟไม่ได้’
พูดอีกอย่างคือ บาลูดคาดไว้แล้วว่าโอเชียนจะลอบขโมยรถของเขา
บาลูดยกมือข้างหนึ่งขึ้น
“ในฐานะสุภาพบุรุษ ผมมีข้อเสนอทางธุรกิจให้ ส่งตัวเธอมา แล้วเราจะปล่อยคุณไป”
โอเชียนหันไปมองเอน่า กรุนด์
“ข้อเสนอแบบสุภาพบุรุษสินะ”
“ถ้าคิดว่าผมโกหกก็ไม่ต้องห่วง เรื่องแบบนี้ผมรักษาคำพูด”
“ถ้าข้าปฏิเสธล่ะ?”
“งั้นเราคงต้องใช้วิธีรุนแรงหน่อย”
ทันทีที่พูดจบ เหล่ามาเฟียที่ล้อมรอบบาลูดก็เล็งปืนมาที่โอเชียน
ทุกคนล้วนถือปืนพร้อมใช้งาน
สิ่งที่โอเชียนต้องระวังที่สุดคือปืนกลมือทอมป์สันหรือที่เรียกว่าทอมมี่กัน
ต่อให้เขาจะหลบกระสุนได้เก่งแค่ไหน แต่ก็ไม่มีทางรอดจากการยิงพร้อมกันของทอมมี่กันสามกระบอก
แต่ที่สำคัญที่สุดคือความเห็นของเอน่า กรุนด์
ไม่ใช่เรื่องเหลือเชื่อเลยหากเธอจะหันหลังให้เขาและไปหาบาลูด
ไม่สิ พูดตามเปอร์เซ็นต์ก็นับว่าเป็นความเป็นไปได้สูงมาก
โอเชียนหันกลับไปหาเอน่า
เธอเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าไม่สบายใจ
“อะไรล่ะ?”
“เจ้าไปได้นะ”
“อะไรนะ?”
“อยู่กับพวกเขา เจ้าปลอดภัยกว่ากับข้าอยู่แล้ว ไม่ใช่เหรอ? เจ้าคงคิดเช่นนั้น”
สีหน้าของเอน่าหม่นลงทันที
“คุณยอมแพ้ง่
