ายจังเลยนะ”
“ข้าแค่ถามความคิดเห็นของจ้า”
“……แล้วถ้าฉันไม่ไปล่ะ?”
เอน่าถามด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง
“ถ้าฉันปฏิเสธข้อเสนอของพวกนั้น แล้วเลือกจะอยู่กับคุณแทน?”
“เจ้าไม่ชอบพวกนั้นเหรอ?”
“ใครจะไปชอบ… คนหน้าตาแบบนั้นล่ะ พวกเขาฆ่าคนเพียงเพื่อเงิน”
“ข้าเองก็ได้รับเงินจากการฆ่าคนเหมือนกัน”
“คุณ… ไม่เหมือนพวกเขา”
นั่นคือสัญชาตญาณของแม่มดผู้รอดชีวิตในโลกที่ไม่มีใครคุ้มครอง
“ถ้าฉันปฏิเสธ คุณจะทำยังไง?”
เอน่าถามอย่างจริงจัง ดวงตาเธอเป็นประกาย
เมื่อสบตาคู่นั้น โอเชียนก็ตอบอย่างตรงไปตรงมา
“งั้นข้าก็จะสู้”
“กับพวกนั้น?”
“กับพวกนั้น และทุกคนที่ขวางทางข้า”
มันเป็นคำพูดที่เต็มไปด้วยความทะนง
เอน่าหรี่ตาลง
“ทำไมคุณต้องลำบากขนาดนั้น? เราเพิ่งเจอกันวันนี้เอง แล้วก็แค่ไม่กี่นาทีที่ผ่านมา”
“เพราะนี่คืองานของข้า”
ในน้ำเสียงของโอเชียนไม่มีการโกหก ไม่มีเล่ห์กลใดๆ
เอน่าถามด้วยน้ำเสียงสั่น
“หน้าที่แบบนั้น คนอื่นเขาโยนทิ้งกันง่ายๆ ทั้งนั้นแหละ”
โอเชียนยิ้มเยาะ
“แต่นั่นเพราะพวกมันไม่มีเกียรติยศ”
“…….”
ไม่มีเกียรติยศ
คำตอบแบบนี้ในโลกนี้แทบไม่มีใครพูด
แต่เอน่ากลับรู้สึกเชื่อมั่นและโล่งใจจากคำพูดนั้น
“เข้าใจแล้ว”
โอเชียนยิ้มเยาะให้บาลูด
ในทางกลับกัน แววตาที่เย็นชาของบาลูดกลับดูหนักแน่นยิ่งขึ้น แล้วเขาก็ออกคำสั่ง
“จัดการมันซะ”
ทันใดนั้น ลูกน้องของบาลูดที่ถือทอมมี่กันก็ย่างเท้าเข้ามาใกล้
ปลายกระบอกปืนเล็งไปยังแขนขาทั้งสี
