ทันทีที่ผมเห็นพวกเขา ผมก็อดคิดไม่ได้
พวกเขาสวมสูทเรียบเนี้ยบไร้รอยยับ หมวกกดต่ำลงมาปิดศีรษะ
นับคร่าว ๆ ได้ประมาณสามสิบคน
แต่ละคนรูปร่างกำยำ ชัดเจนว่าใช้ร่างกายทำงาน
แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่กลางกลุ่ม
ทุกคนสวมสูทสีกรมท่าเข้มกับหมวกแบนทรงเรียบที่เรียกกันติดปากว่า “บันส์” ยกเว้นเขาคนเดียว
เขาใส่สูทสีขาวฟิตเข้ารูป หมวกโบวเลอร์สีขาววางอยู่บนศีรษะ
บนใบหน้าเขายังมีแว่นไร้กรอบอีกด้วย
แวบแรกที่เห็น ผมสังเกตได้ว่าผมตรงต้นคอของเขาเป็นสีเทาเข้ม
แตกต่างจากคนอื่น ๆ ที่ดูหยาบกระด้าง ชายในชุดขาวกลับมีเส้นสายเรียบร้อย บุคลิกสะอาดสะอ้าน
ดูแล้วเหมือนเลขานุการหรือสมุห์บัญชี ในขณะที่คนอื่น ๆ คือสายบู๊เต็มขั้น
‘หมอนี่ต้องมีอะไรแน่’
เขาแต่งตัวประหลาดที่สุด แต่ก็คือคนที่ประมาทไม่ได้ที่สุดเช่นกัน
โดยธรรมชาติ ผมหันไปมองคนอื่นต่อ
ตามสไตล์ของทีร์นา เมืองที่เต็มไปด้วยมนุษย์หลากหลาย คนที่รออยู่ตรงนี้ก็ต่างมีบุคลิกเฉพาะตัวกันทั้งนั้น
กลุ่มหนึ่งที่ดึงดูดสายตาไปอีกแบบคือพวกที่ดูเหมือนแก๊งนักบิด
ราวสิบคนได้
เสื้อผ้าเป็นหนังสไตล์แสบซ่า ผมมีรอยขีดข่วนย้อมสีสดทั้งชมพูเข้ม เขียว น้ำเงิน
ดูแค่ถุงมือและรองเท้าบูตที่มีหมุดก็รู้แล้วว่าเป็นพวกไหน
มันไม่ใช่สไตล์ที่เห็นได้ในเมืองแน่ ๆ แสดงว่าพวกเขามาจากย่านสลัมโซนปลาย ๆ แถวเขตสี่สิบกว่า
‘ส่วนกลุ่มที่ยืนอยู่ตรงนั้น… คนไม่กี่คนเอง’
มีแค่สามคน… น้อยเกินกว่าจ
