ะเรียกว่า “กลุ่ม” ได้ แต่ด้วยตำแหน่งที่ยืน พวกเขาก็ไม่ได้ถูกกลบความโดดเด่นไป เพราะพวกเขาคือจอมเวท
พวกเขาแต่งตัวด้วยกางเกงผ้าสบาย ๆ เสื้อเชิ้ตขาว และเสื้อกั๊กเรียบง่าย
ด้านนอกสวมผ้าคลุมที่ปรับมาจากชุดสมัยใหม่ เพื่อให้รู้ว่าเป็นจอมเวท
ในเกม จอมเวทมักใส่เสื้อคลุมหลวม ๆ ปลิวสะบัดตามลม แต่ยุคนี้ไม่เป็นแบบนั้นแล้ว
‘เดี๋ยวนี้เขาไม่ใส่หมวกกันแล้วด้วยซ้ำ’
นั่นเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ผมไม่เลือกอาชีพจอมเวท
เสื้อผ้าที่พวกเขาใส่ไม่ช่วยส่งเสริมรูปลักษณ์เลย ไม่เท่สักนิด
ผมเลือกอัศวินเพราะคิดว่า “ไหน ๆ จะเล่นอัศวิน ก็ต้องมีชุดเกราะเท่ ๆ หน่อย”
แต่จอมเวทยุคปัจจุบันกลับไม่เป็นแบบนั้น กลับกัน ผมคิดว่าพวกเขาดูเท่ไม่น้อย
‘ถ้ารู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ ผมน่าจะเลือกสายจอมเวทตั้งแต่แรก’
แม้จะคิดเรื่องไร้สาระในใจ ผมก็ยังไม่หยุดสำรวจรอบ ๆ
ผเมห็นคนที่ใส่ชุดดำน้ำเก่า ๆ คนที่ใส่อวัยวะเทียม และอีกหลายคนที่แบกอาวุธหนักมาด้วย
ไม่มีใครดูธรรมดาสักคน และทุกคนต่างมาที่นี่เพื่อรับคำขอของแม่มด
‘ฉันต้องแข่งกับพวกนี้งั้นเหรอ?’
ดูเหมือนเราจะเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในที่นี่
ก็แน่ล่ะ ฉันเพิ่งเริ่มเป็นนักแก้ปัญหาได้ไม่นาน
แม้จะมีผลงานอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับภาพรวมของเมืองทีร์นา ผมก็ยังเป็นแค่หยดน้ำในมหาสมุทร
เพราะงั้นผมจึงพร้อมเสมอที่จะรับความท้าทาย
เสียงไอน้ำสีขาวพวยพุ่งจากขบวนรถไฟที่จอดนิ่งอยู่ดังขึ้นอีกครั้ง
เมื่อสัญญาณบ่งบอกว่าขบ
