เลยไม่รู้เรื่องดาบหรอก”
โลเรนพูดพลางไหล่ตก
เธอใช้ปืนเป็นอาวุธหลัก ดาบจึงเป็นแค่เรื่องรอง
ดังนั้นสายตาทั้งสามจึงหันไปหาไดโอแลน
แล้วก็หันหน้ากลับไปทันทีราวกับเลิกสนใจ
ต่างคนต่างคิดเหมือนกันว่าเขาคงไม่รู้อะไรหรอก
“ฉันรู้”
คำตอบนั้นออกจากปากไดโอแลนอย่างเหนือความคาดหมาย
“อะไรนะ นายรู้?”
โลเรนถามอย่างไม่เชื่อ ขณะที่ไดโอแลนเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจเช่นกัน
“อะไรของเธอน่ะ ทำไมฉันจะไม่รู้เรื่องอะไรบ้างไม่ได้ล่ะ?”
“มันน่าแปลกที่นายรู้จักช่างตีดาบในยุคสมัยนี้น่ะสิ”
“ฉันกลับแปลกใจที่พวกเธอไม่รู้ ที่นั่นเก่าแล้วก็จริง แต่ก็ยังมีชื่อเสียงอยู่ ฉันว่าน่าจะเคยได้ยินกันหมดนะ”
“ที่ไหนล่ะ?”
“โรงตีเหล็กเอลดินแฮมเมอร์ (Eldin’s Hammer Forge)”
ชื่อที่โอเชียนไม่เคยได้ยินมาก่อน
แต่โรแนนกับโลเรนดูจะรู้จักกันดี
“อ้อ ที่นั่นน่ะเหรอ ที่นั่นยังทำดาบยาวแบบเก่า ๆ อยู่เหรอ?”
อะไรนะ? ดาบแบบเก่า?
โอเชียนรู้สึกหงุดหงิดทันทีที่ได้ยินว่าดาบของตัวเองถูกดูแคลน
เขาอาจจะไม่ได้คิดอะไรนัก แต่ร่างกายของอัศวินไม่อาจซ่อนความไม่พอใจได้
“ฮึ่ม”
โลเรนก็รู้ตัวเหมือนกัน จึงเหงื่อแตกและหลบสายตาโอเชียนทันที
ไดโอแลนมองดูด้วยความสนุก ขณะที่โลเรนที่เขาไม่เคยชอบกลับเงียบลงต่อหน้าโอเชียน
แต่เขาก็ยังตอบคำถามที่ถูกถามก่อนหน้านี้
“เขาเป็นช่างที่มีประวัติยาวนาน แม้ตอนนี้จะไม่ได้ทำดาบพวกนั้นแล้ว แต่ตอนวัยรุ่น ๆ เขาก็ทำไว้เยอะ อย่างน้อยก็น่าจะได้อาวุ
