าออเชียนด้วยท่าทีล่องลอย แล้วเอ่ยทัก
“เฮ้ พี่ชาย เพิ่งเคยมาครั้งแรกเหรอ?”
“หืม?”
สายตาของทั้งสี่สิบกว่าคนในห้องเริ่มจับจ้องไปยังทั้งสองคน
ทั้ง “สาวกเหล็ก” และ “โจนาธาน รัสเซล” ที่กำลังโชว์กล้าม ก็ยังไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ
เมื่อคิดมายืนตรงหน้า เขาก็หัวเราะเยาะดาบที่คาดอยู่ตรงเอวของออเชียน
“นายตลกดีแฮะ จะใช้ดาบนั่นจริงดิ?”
“ข้าไม่เอามาถ้าไม่คิดจะใช้”
“โอ้ว เท่ดีแฮะ”
แม้จะพูดแบบนั้น แต่สีหน้าของคิดก็เต็มไปด้วยการเย้ยหยัน
โอเชียนจ้องหน้าเขานิ่ง
“รู้ไหมว่านี่มันที่ไหนก่อนจะมา?”
“ข้าถูกจ้างให้มาที่นี่ เพื่อไล่กลุมโจรที่ยึดโรงไฟฟ้าออกไป”
“ใช่ ใช่ เราถึงมารวมกันที่นี่ นักแก้ปัญหา ทหารรับจ้าง แม้แต่พวกกลายพันธุ์ แต่นายไม่ใช่พวกนั้น”
“แล้วข้าเป็นพวกไหนล่ะ?”
รอยยิ้มของคิดยิ่งลึกขึ้นเมื่อได้ยินคำถามนั้น
มันเป็นรอยยิ้มของนักล่าที่เจอของเล่นใหม่
“ก็นะ นายดูไม่มีอะไรเลยน่ะสิ ดาบก็คือดาบ ในยุคนี้ แถมไม่เห็นว่าจะติดตั้งอะไรพิเศษเข้าไปเลย ทำไมล่ะ?”
“เพราะข้าใช้มันได้ดีกว่าใคร”
“โอ้ คำตอบมั่นใจดีแฮะ ใช้เพราะรู้ว่าจะใช้ยังไง เยี่ยมเลย”
คิดหัวเราะแล้วตบหลังโอเชียนเบา ๆ
“แต่ถ้าจะมาที่แบบนี้ ก็น่าจะแต่งตัวให้ดูดีกว่านี้หน่อยนะ แต่งตัวซะเหมือนตัวตลกเลย หน้าทาสี เสื้อผ้าสีฉูดฉาด แถมถือดาบ”
พวกทหารรับจ้างรอบ ๆ หัวเราะกันสนุก
แม้จะถูกล้อเลียนสารพัด แต่โอเชียนกลับยิ้มราวกับกำลังสนุก
“เจ้ากำลังหาเรื่องข้าใช้หรือ
