ไม่?”
“โอ้ ถ้าฟังแล้วเป็นแบบนั้น แปลว่านายก็ไม่โง่นัก”
“แล้วไงล่ะ จะไล่ฉันออกจากที่นี่เลยไหม?”
“ก็ดีสำหรับทั้งสองฝ่ายนี่นา จริงไหม?”
“ถ้าข้าไม่ยอมล่ะ?”
คิดเกาหว่านคาง ทำเสียงฮึมในลำคอ เพราะไม่คิดว่าโอเชียนจะกล้าตอบโต้แบบนี้
“ก็ไม่คิดว่าจะพูดแบบนี้หรอกนะ แต่ถ้านายไม่ชอบ ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะมันคือนายที่เลือกจะมาที่นี่เอง”
พูดจบ คิดก็ควักปืนจากขอบกางเกง
ทันทีที่ลงมือ ปลายกระบอกปืนก็มาจ่ออยู่ที่หน้าผากของออเชียน
มันเร็วเสียจนแม้แต่พวกทหารรับจ้างที่มองอยู่ก็ไม่ทันเห็นการเคลื่อนไหว
บรรยากาศเริ่มตึงเครียดทันที
“เงียบไปเลยแฮะ กลัวรึไงล่ะ? ล้อเล่นน่า ล้อเล่น”
โอเชียนจ้องหน้าคิดโดยไม่พูดอะไร ขณะที่คิดหัวเราะออกมา
“โว้ว มีอะไรน่ากลัวงั้นเหรอ? ว่าไง จะใช้ดาบสู่กับฉันรึไง?”
“แล้วถ้าข้าทำล่ะ?”
“ดูสิ แกโดนปืนจ่อหัวอยู่ แล้วยังจะพูดแแบบนี้อีก?”
โอเชียนยิ้มเยาะ
“ปืน? ปืนไหน?”
“หา?”
คิดงงไปชั่วขณะ
ทุกคนก็เช่นกัน
“นี่แกไม่เห็นหรือไง?”
คิดกำลังจะพูดต่อ แต่พลันเห็นบางอย่างในสีหน้าของโอเชียน
-ตุดุดุดุดุ
ปืนในมือของคิดแตกกระจายร่วงลงพื้น
“หะ?”
คิดและทุกคนที่ดูอยู่ถึงกับอึ้ง
ตรงที่ปืนหักนั้น เรียบเนียนราวกับถูกของมีคมตัด
แต่ที่น่าประหลาดกว่าคือโอเชียน
ดาบยาวที่ก่อนหน้านี้คาดอยู่ที่เอวซ้าย บัดนี้กลับมาอยู่ในมือขวาของเขา
“มีใคร……เห็นว่าเขาฟันดาบเมื่อกี้ไหม?”
“……ไม่”
คิดอยู่ใกล้ขนาดนั้น น่าจะเห็นดาบขยับ
