ได้บ้าง แต่กลับไม่มีใครเห็นเลย
“ปะ…ปืนฉัน……”
คิดมองดูปืนที่หักอย่างไม่อยากเชื่อ
มันเป็นปืนพกที่สั่งทำพิเศษ สลักอักษรย่อโค้ดเนมของเขา
มันคือของล้ำค่าที่เขาภูมิใจ ใช้เงินไปกับมันถึง 20 ล้าน
ตอนนี้มันกลายเป็นเศษเหล็กอยู่บนพื้น
“ไอ้เวรเอ๊ย!”
คิดพยายามจะชักปืนอีกกระบอกจากเอว
แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายเร็วเหลือเชื่อ แต่เมื่อกี้ก็แค่เสียท่าเพราะไม่ทันตั้งตัว
ถ้าเอาจริงล่ะก็ ยังไงเขาก็ชนะได้
“หยุดเถอะ”
เสียงหนึ่งดังขึ้นโอเชียนจึงชะงักมือที่กำลังจะฟันลงไป
คิดที่กำลังจะลั่นไกก็เพิ่งสังเกตว่า ดาบนั้นจ่ออยู่ที่หน้าผากตัวเองแล้ว
เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา ปืนอีกกระบอกก็ขาดครึ่งเรียบสนิท
“อะ อ๊าก”
ขาของคิดทรุดลงทันที เขาทรุดตัวนั่งกับพื้น
สีหน้าเขาซีดเผือดเมื่อตระหนักว่า ตัวเองเพิ่งเกือบตาย
“ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะรู้จักลำดับกันแล้วนะ”
โอเชียนเก็บดาบเข้าฝัก แล้วหันไปมองชายที่เอ่ยขึ้นเมื่อครู่
เขาเป็นชายวัยสี่สิบ ใส่เสื้อโค้ทยาวอย่างเป็นทางการ
ไว้เคราขาวครึ่งหนึ่ง ดูมีบุคลิกแบบโบราณนิด ๆ
“เป็นภาพที่น่าประทับใจทีเดียว คุณต้องเป็นโอเชียนที่ลือกันใช้ไหม?”
“เจ้ารู้จักข้า?”
“จะไม่รู้ได้ยังไง ในเมื่อคุณเป็นคนที่ล้มรังโจรด้วยดาบเพียงเล่มเดียว แถมยังจับวอร์ล็อกที่หนีออกมาได้แบบสบาย ๆ อีก”
โอเชียนเบิกตากว้าง เขาแปลกใจ เพราะปกติคนส่วนใหญ่จะมองเรื่องดาบว่าเป็นแค่เรื่องไร้สาระ
“อา แนะนำตัวก่อน ผมชื่อเดวิด โรเชียร์ เป็นนักแ
