นเป็นบุคลิกของเขาต่างหาก
ชื่อ “คิด” ไม่ได้มาเพราะเล่นคำ แต่เขามีความเป็นเด็กในตัวสูง
และความโหดร้ายแบบเด็ก ๆ ก็เป็นสิ่งที่ทำให้แม้แต่ผู้ใหญ่ยังต้องขยาด
ชื่อเสียงของคิดเกิดจากความโหดแบบเด็ก ๆ นั้นเอง
เขาไม่เคยรู้จักคำว่าพอประมาณในทุกสิ่งที่ทำ
คิดเดินเข้าหาออเชียนด้วยท่าทีล่องลอย แล้วเอ่ยทัก
“เฮ้ พี่ชาย เพิ่งเคยมาครั้งแรกเหรอ?”
“หืม?”
สายตาของทั้งสี่สิบกว่าคนในห้องเริ่มจับจ้องไปยังทั้งสองคน
ทั้ง “สาวกเหล็ก” และ “โจนาธาน รัสเซล” ที่กำลังโชว์กล้าม ก็ยังไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ
เมื่อคิดมายืนตรงหน้า เขาก็หัวเราะเยาะดาบที่คาดอยู่ตรงเอวของออเชียน
“นายตลกดีแฮะ จะใช้ดาบนั่นจริงดิ?”
“ข้าไม่เอามาถ้าไม่คิดจะใช้”
“โอ้ว เท่ดีแฮะ”
แม้จะพูดแบบนั้น แต่สีหน้าของคิดก็เต็มไปด้วยการเย้ยหยัน
โอเชียนจ้องหน้าเขานิ่ง
“รู้ไหมว่านี่มันที่ไหนก่อนจะมา?”
“ข้าถูกจ้างให้มาที่นี่ เพื่อไล่กลุมโจรที่ยึดโรงไฟฟ้าออกไป”
“ใช่ ใช่ เราถึงมารวมกันที่นี่ นักแก้ปัญหา ทหารรับจ้าง แม้แต่พวกกลายพันธุ์ แต่นายไม่ใช่พวกนั้น”
“แล้วข้าเป็นพวกไหนล่ะ?”
รอยยิ้มของคิดยิ่งลึกขึ้นเมื่อได้ยินคำถามนั้น
มันเป็นรอยยิ้มของนักล่าที่เจอของเล่นใหม่
“ก็นะ นายดูไม่มีอะไรเลยน่ะสิ ดาบก็คือดาบ ในยุคนี้ แถมไม่เห็นว่าจะติดตั้
