งอะไรพิเศษเข้าไปเลย ทำไมล่ะ?”
“เพราะข้าใช้มันได้ดีกว่าใคร”
“โอ้ คำตอบมั่นใจดีแฮะ ใช้เพราะรู้ว่าจะใช้ยังไง เยี่ยมเลย”
คิดหัวเราะแล้วตบหลังโอเชียนเบา ๆ
“แต่ถ้าจะมาที่แบบนี้ ก็น่าจะแต่งตัวให้ดูดีกว่านี้หน่อยนะ แต่งตัวซะเหมือนตัวตลกเลย หน้าทาสี เสื้อผ้าสีฉูดฉาด แถมถือดาบ”
พวกทหารรับจ้างรอบ ๆ หัวเราะกันสนุก
แม้จะถูกล้อเลียนสารพัด แต่โอเชียนกลับยิ้มราวกับกำลังสนุก
“เจ้ากำลังหาเรื่องข้าใช้หรือไม่?”
“โอ้ ถ้าฟังแล้วเป็นแบบนั้น แปลว่านายก็ไม่โง่นัก”
“แล้วไงล่ะ จะไล่ฉันออกจากที่นี่เลยไหม?”
“ก็ดีสำหรับทั้งสองฝ่ายนี่นา จริงไหม?”
“ถ้าข้าไม่ยอมล่ะ?”
คิดเกาหว่านคาง ทำเสียงฮึมในลำคอ เพราะไม่คิดว่าโอเชียนจะกล้าตอบโต้แบบนี้
“ก็ไม่คิดว่าจะพูดแบบนี้หรอกนะ แต่ถ้านายไม่ชอบ ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะมันคือนายที่เลือกจะมาที่นี่เอง”
พูดจบ คิดก็ควักปืนจากขอบกางเกง
ทันทีที่ลงมือ ปลายกระบอกปืนก็มาจ่ออยู่ที่หน้าผากของออเชียน
มันเร็วเสียจนแม้แต่พวกทหารรับจ้างที่มองอยู่ก็ไม่ทันเห็นการเคลื่อนไหว
บรรยากาศเริ่มตึงเครียดทันที
“เงียบไปเลยแฮะ กลัวรึไงล่ะ? ล้อเล่นน่า ล้อเล่น”
โอเชียนจ้องหน้าคิดโดยไม่พูดอะไร ขณะที่คิดหัวเราะออกมา
“โว้ว มีอะไรน่ากลัวงั้นเหรอ? ว่าไง จะใช้ดาบสู่กับ
