ฉันรึไง?”
“แล้วถ้าข้าทำล่ะ?”
“ดูสิ แกโดนปืนจ่อหัวอยู่ แล้วยังจะพูดแแบบนี้อีก?”
โอเชียนยิ้มเยาะ
“ปืน? ปืนไหน?”
“หา?”
คิดงงไปชั่วขณะ
ทุกคนก็เช่นกัน
“นี่แกไม่เห็นหรือไง?”
คิดกำลังจะพูดต่อ แต่พลันเห็นบางอย่างในสีหน้าของโอเชียน
-ตุดุดุดุดุ
ปืนในมือของคิดแตกกระจายร่วงลงพื้น
“หะ?”
คิดและทุกคนที่ดูอยู่ถึงกับอึ้ง
ตรงที่ปืนหักนั้น เรียบเนียนราวกับถูกของมีคมตัด
แต่ที่น่าประหลาดกว่าคือโอเชียน
ดาบยาวที่ก่อนหน้านี้คาดอยู่ที่เอวซ้าย บัดนี้กลับมาอยู่ในมือขวาของเขา
“มีใคร……เห็นว่าเขาฟันดาบเมื่อกี้ไหม?”
“……ไม่”
คิดอยู่ใกล้ขนาดนั้น น่าจะเห็นดาบขยับได้บ้าง แต่กลับไม่มีใครเห็นเลย
“ปะ…ปืนฉัน……”
คิดมองดูปืนที่หักอย่างไม่อยากเชื่อ
มันเป็นปืนพกที่สั่งทำพิเศษ สลักอักษรย่อโค้ดเนมของเขา
มันคือของล้ำค่าที่เขาภูมิใจ ใช้เงินไปกับมันถึง 20 ล้าน
ตอนนี้มันกลายเป็นเศษเหล็กอยู่บนพื้น
“ไอ้เวรเอ๊ย!”
คิดพยายามจะชักปืนอีกกระบอกจากเอว
แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายเร็วเหลือเชื่อ แต่เมื่อกี้ก็แค่เสียท่าเพราะไม่ทันตั้งตัว
ถ้าเอาจริงล่ะก็ ยังไงเขาก็ชนะได้
“หยุดเถอะ”
เสียงหนึ่งดังขึ้นโอเชียนจึงชะงักมือที่กำลังจะฟันลงไป
คิดที่กำลังจะลั่นไกก็เพิ่งสังเกตว่า ดาบนั้นจ่ออยู่ที่หน้าผากตัวเองแล้ว
เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา ปืนอีกกระ
