นาดหมัดต่างกันถึงห้าเท่า
หนึ่งคือแขนกลโลหะ อีกหนึ่งคือมือเปล่าของมนุษย์
ใครก็ตามที่เห็นการปะทะนี้ต่างคาดผลลัพธ์แบบเดียวกัน
“เกิดบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย?”
“ของดัดแปลงที่เสริมพลังถูกขยี้ด้วยหมัดเปล่าเหรอ?”
ผู้ชมสับสน ขนาดแฟรงก์ยังทำหน้าไม่อยากเชื่อ
“อ-แขนฉัน….”
เขาไม่รู้สึกถึงน้ำหนักที่ไหล่อีกเลย
แขนตั้งแต่หัวไหล่ลงไปหายไปสิ้น
โอเชียนชักมือกลับ พลางกำและคลายเบา ๆ
‘ง่ายชะมัด’
เขารู้ว่าตัวเองแข็งแรง แต่ก็ไม่เคยแน่ใจว่ามากแค่ไหน เพราะยังไม่เคยใช้แรงเต็มที่
ใกล้เคียงที่สุดคือคราวพังประตูหินหนีจากวิหารใต้ดิน
ตอนนั้นรีบมากจนจำไม่ได้ว่าออกแรงแค่ไหน แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่า ขีดจำกัดอยู่ตรงไหน
‘ดูจากสีหน้าคนรอบ ๆ แล้ว ไอ้นี่มันอันตราจริง ๆ’
เขามองเศษแขนกลที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น
‘แต่ตอนจับมันก็ไม่ได้รู้สึกว่าแข็งขนาดนั้นนะ’
แขนกลของแฟรงก์เป็นรุ่นดัดแปลงจากแขนโกเลมอุตสาหกรรม
ออกแบบมาเพื่อเจาะหินหรือทำลายสิ่งแข็งแรง
แรงของมันสามารถลากรถบรรทุกขนาดใหญ่ได้สบาย
แต่โอเชียนกลับทำลายมันด้วยหมัดเดียว
เทียบกันแล้วก็เหมือนเขาต่อยรถบรรทุกที่พุ่งมาจนแหลก
แม้จะเป็นสิ่งที่ไร้สาระสุดขีด แต่โอเชียนกลับไม่แสดงท่าทีพิเศษใด ๆ
ปรี๊ด!
ทันใดนั้นเสียงหวีดก็ดังขึ้น พร้อมกับชายชุดเครื่องแบบปรากฏตัวขึ้น
พวกเขาใส่ชุดสีน้ำเงินเข้ม ร่างกำยำ มีหน้ากากกรองอากาศครอบปาก และผมตั้งแหลมราวกับขนเหล็ก
พวกเขาคือหน่วยรักษาความปลอดภัยของเขต
