์แดงก่ำ เขาออกแรงเพิ่มอีก
ท่อสูบส่งกำลังทำงานจนไอน้ำพวยพุ่งออกมา
แขนกลที่ร้อนฉ่า พยายามบดมือโอเชียนให้แหลก
ช่างในเวิร์กช็อปที่ดูอยู่ต่างตะลึง
“เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?”
“เขาไม่ขยับเลยเหรอ?”
ในขณะที่ทุกคนคิดว่าแขนโอเชียนจะต้องถูกบดแหลกพร้อมร่างบน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้าม
ถึงแฟรงก์จะออกแรงสุดกำลัง แต่โอเชียนก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย
พลังของแขนกลถึงระดับ 3 แล้ว นั่นคือสูงสุดที่แขนกลนี้จะทำได้
เสียงโลหะบดกันดังขึ้น แสดงถึงการโอเวอร์โหลด
แฟรงก์เริ่มรู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ เหงื่อเย็นเริ่มซึมออกมา
“นี่คือทั้งหมดที่แกมีรึไง?”
เขามองผ่านแขนที่เหยียดออกไป แล้วสบตากับโอเชียน
สายตาของโอเชียนนั้นสงบนิ่งและเรียบเฉย
แฟรงก์รู้สึกถึงอะไรบางอย่างไหววูบในอก
“ไอ้เวรเอ๊ย!”
เขาละความพยายามจะผลักมือ แล้วเปลี่ยนมาเป็นกำหมัด
หมัดกลที่ใหญ่เท่าท่อนซุงดูคล้าย pile bunker ยักษ์
และมันก็เกือบจะเป็นแบบนั้น เพราะแขนนั้นทำจากสว่านเจาะหินอุตสาหกรรม
“ตายซะ!”
โลหิตพลุ่งพล่าน แฟรงก์ฟาดหมัดใส่โอเชียน
หมัดกลพุ่งออกมาพร้อมทางไอน้ำ เสียงอุทานดังลั่นจากผู้คน
นั่นเป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณเมื่อเห็นเหตุฆาตกรรมกลางวันแสก ๆ
โอเชียนมอง และกำหมัดก่อนจะชกกลับไป
ควั้ก──!
แรงกระแทกมหาศาลดังก้องจนผู้ชมพากันหลับตาปี๋
เมื่อเปิดตามาอีกที สิ่งที่เห็นทำให้พวกเขาแทบไม่เชื่อสายตา
มือของโอเชียนยังคงอยู่ครบ ส่วนแขนกลของแฟรงก์กลับแตกละเอียด
ข
