“ครับ? อ้อ รู้ครับ รู้ ๆ”
ช่างเทคนิคพยักหน้าอย่างงง ๆ
“งั้นจงบอกทางมาเพราะข้าไม่ค่อยถนัดเส้นทางแถวนี้เลย”
คำพูดจากชายที่เพิ่งบีบแขนเหล็กให้แหลกด้วยมือเปล่ากลับฟังดูสุภาพและอ่อนโยน
ช่างชราถึงกับยิ้มออกมา
“ได้เลยครับ เดี๋ยวพาไปเอง”
โอเชียนมายืนอยู่หน้าเวิร์กช็อปของฮาร์วีย์ และมองมันเงียบ ๆ
“ฮึม…”
แม้จะมาถึงแล้ว แต่มันกลับดูไม่เหมือนเวิร์กช็อปเลย — ดูคล้ายร้านขายของชำมากกว่า
ที่อื่นมีประตูเหล็กขนาดใหญ่ มีพื้นที่กว้างและเสียงเครื่องจักรดังจอแจ
แต่ที่นี่กลับไม่มีเสียงอะไรเลย เงียบผิดปกติ
ถึงอย่างนั้น เพราะโรแนนเป็นคนแนะนำมา ผมจึงเชื่อว่าที่นี่ต้องไม่ผิด
ผมเปิดประตูเข้าไป
“ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยนะ”
ชายแก่สวมแว่นตาทรงประหลาดนั่งอยู่ข้างใน เอ่ยขึ้นทันที
ผมถามกลับ
“คุณฮาร์วีย์เหรอ?”
“ใช่ ข้าคือฮาร์วีย์ เจ้าของที่นี่ แล้วเจ้าล่ะ มาทำไม?”
“ข้ามีนามว่าโอเชียน โรแนนแนะนำให้เจ้ามาหาเจ้า”
พอได้ยินชื่อโรแนน สีหน้าของชายชราก็เปลี่ยนทันที
“อ้อ… เข้าใจแล้ว”
ชื่อของโรแนนดูจะมีอิทธิพลไม่น้อย
เขามองสำรวจตัวผม แล้วขมวดคิ้วเมื่อเห็นดาบที่ผมสะพายอยู่
“ของที่เอวเจ้าคืออะไร?”
“ดาบเจ้าไม่เคยเห็นดาบมาก่อนเหรอ?”
“……เจ้าคิดว่าข้าถามเพราะไม่เคยเห็นดาบหรือไง?”
ฮาร์วีย์ถอนหายใจแล้วส่
