ายหัว
“เอาเถอะ ข้าไม่ควรพูดอะไรกับคนที่โรแนนส่งมา ถ้ามาถึงนี่ได้ ข้าก็พอเดาได้ว่าเจ้าต้องการอะไร อยากได้บัตรใช่ไหมล่ะ?”
“ใช้”
“จะเอาระดับไหนล่ะ? ดูจากหน้าแล้ว น่าจะสักสามล้าน…”
“ห้าสิบล้าน”
ทันทีที่ผมพูด ฮาร์วีย์ก็ยกแว่นขึ้นจนเลยหน้าผาก
“อย่ามาล้อคนแก่เล่นนะ”
ผมไม่พูดอะไรต่อ แค่เอาเงินที่เตรียมไว้วางลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา
“หือ?”
ฮาร์วีย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นเงินก้อนโต — ขนาดเขายังต้องอึ้ง
“…ของจริงเรอะ”
“แบบนี้เชื่อหรือยัง?”
“ถ้ายังไม่เชื่อ ข้าก็โง่เต็มทีแล้วล่ะ”
เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งแล้วยื่นมาให้
“นี่ แบบฟอร์ม กรอกซะ”
“นึกว่าไม่ต้องมีอะไรพวกนี้ซะอีก”
“เจ้ารู้มั้ยว่าระดับห้าสิบล้านนี่แม้แต่เจ้าหน้าที่รัฐยังต้องรับรู้ แบบนี้มันมักง่ายไม่ได้นะ”
ฟังดูสมเหตุสมผล
ผมหยิบปากกาแล้วเริ่มกรอกแบบฟอร์ม ใส่ชื่อและข้อมูลต่าง ๆ ลงไป
ฮาร์วีย์มองผมเขียนคำว่า “อัศวิน” ลงในช่องอาชีพ แล้วก็ถอนหายใจ
เขาทำท่าจะท้วงอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ปล่อย เพราะเขาแก้เองทีหลังก็ได้
“เอาล่ะ แบบนี้แหละ กลับมารับอีกทีในสามวัน”
พูดจบ ฮาร์วีย์ก็เดินหายเข้าไปในด้านหลัง ผมจึงเดินออกมา
เมื่อเรื่องบัตรจัดการเสร็จแล้ว ผมก็คิดจะเดินชมเขตที่ 35 ต่ออีกหน่อย
“เฮ้ ดูนั่นสิ! ไอ้หมอนั่นแหละ!”
จู่ ๆ ผมก็ได้ยิน
