นี่คือเนื้อหานิยายตอนที่ 180 ที่จัดหน้าโดยใส่นำหน้าทุกย่อหน้าครับ:
บทที่ 180 สังหารอู๋ซาง
ไม่ทราบด้วยเหตุใด อู๋ซางกลับรู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาเฉียบพลัน
ราวกับมีน้ำเย็นถังใหญ่สาดลงกลางอก ปัดเป่าความกระวนกระวายทั้งมวล และทำให้ดวงจิตซึ่งมัวหมองกลับมีแสงสว่างวูบวาบขึ้นมาชั่วขณะหนึ่ง
“เอ๊ะ? ข้ามาที่นี่ด้วยเหตุใดกัน?”
ในห้วงเวลานี้ สัมผัสของเจินเหรินระดับวางรากฐานเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง ทำให้อู๋ซางรีบกวาดตามองโดยรอบตามสัญชาตญาณ คิดไปว่า ‘หรือว่าการฉวยโอกาสปล้นในยามค่ำคืนนี้ถูกจับได้เข้าแล้ว?’
จนถึงยามนี้ เขายังไม่รู้สึกถึงภัยคุกคามจากลวี่หยางแม้แต่น้อย ยังเข้าใจผิดไปว่าเป็นเพราะตนถูกจับตามอง ความจริงแม้ลวี่หยางจะใช้วิชา “โอบอุ้มบรรพต” เก็บกลิ่นอายแห่งบุญและเคราะห์จนตรวจหาได้ยาก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เกี่ยวกับสิ่งหนึ่งที่สำคัญกว่านั้น อู๋ซางกำลังโดนใครบางคนแทรกแซงชะตาลิขิต
‘ต้องยึดไว้เป็นบทเรียน’
ลวี่หยางเฝ้าดูอยู่เงียบ ๆ ทั้งหมดนี้ถูกเขาจับตาไว้ตลอดพลางรำพึงในใจ เขาสามารถยืนหยัดมาถึงวันนี้ได้ ความสามารถในการเรียนรู้จากความผิดพลาดคือหัวใจสำคัญ
ตัวอย่างเช่น เขาได้ตั้งสัตย์ปฏิญาณไว้เนิ่นนานว่า นับจากนี้ไปจะหลีกเลี่ยงพวกศิษย์สายพุทธในระยะสามร้อยลี้
เหตุผลก็เรียบง่ายจนไร้ทางโต้เถียง พวกนั้นหน้าด้านเกินไป
แต่ละคนต่างเป็น “ตัวตนแห่งตถาคต” จะพูดอะไรผิดหูหน่อยก็ถูก ‘จ้าววิถี’ เข้าสิงในบัดดล แบบนี้มันไม่ต่าง
