จากเปิดเกมมาก็มีจอมมารเลเวลเต็มมายืนเฝ้าหมู่บ้านเริ่มต้น คอยฆ่าคนแบบไม่ต้องถาม!
สุดจะวิปลาสสิ้นดี
หากไม่ใช่เพราะ “คัมภีร์ร้อยชาติ” มีชั้นเชิงสูงส่งถึงเพียงนี้ แม้แต่จ้าววิถียังสัมผัสได้แค่เพียงเลือนรางไม่อาจแทรกแซงอย่างแท้จริง เขาคงตายไปแล้วเป็นหมื่นหน
แต่เมื่อนำประสบการณ์ในอดีตชาติมาพิเคราะห์ ลวี่หยางก็สามารถสรุปวิธีหลบเลี่ยงสายตาแห่งตถาคตได้ในเวลาไม่นาน เพราะชาติที่แล้วมิใช่ครั้งแรกที่เขาระเบิดตนเองต่อหน้าศิษย์สายพุทธเพื่อเปิดใช้ “คัมภีร์ร้อยชาติ” ย้อนไปอีกชาติหนึ่ง ตอนที่เขาระเบิดเส้นชีพจรใต้ดินหลอกอรหันต์ฝูหลง เขาก็เคยใช้คัมภีร์นี้เช่นเดียวกัน!
แต่เหตุใดในชาติก่อนหน้านั้นกลับไม่มีตถาคตลงมา?
“…เพราะโทษสวรรค์!”
ลวี่หยางครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน คาดว่าเป็นเพียงเหตุผลเดียวนี้เท่านั้น เพราะเมื่อฟ้าผ่าฟาดลงมา กรรมบุญและวาสนาทั้งหมดที่เคยปกคลุมอรหันต์ฝูหลงก็ถูกล้างหายสิ้น
ตถาคตจึงไม่อาจรับรู้ ไม่อาจปรากฏ
ดังนั้นเคล็ดวิชาสิงร่างอันประหลาดนั้น คงต้องอาศัยกรรมบุญและวาสนาเป็นสื่อกลาง นี่แหละคือจุดบกพร่องของตถาคตในการควบคุมเหล่าศิษย์
เมื่อมีจุดบกพร่อง ก็ย่อมมีหนทางต่อกร
“หากสามารถคลี่คลายความลับนี้อย่างถ่องแท้ ตั้งกฎเกณฑ์เพื่อป้องกันจิตข้าไม่ให้ตถาคตแผ่อิทธิพลได้ ในอนาคตก็ไม่แน่ว่าจะสามารถเหยียบแดนสุขาวดีเซิ่นเล่อได้สักครั้ง…”
น่าเสียดายที่ความฝันนี้ยังคงเป็นเพียงภาพงดงามในภายหน้า ยามนี้ยังห่าง
