โอเชียนเดินบนหลังคาอาคารที่เต็มไปด้วยปล่องไฟ
เขาข้ามหลังคาไปอย่างเงียบเชียบราวกับวิญญาณทั้งที่ความจริงเขาแค่เดินธรรมดา
ลอเรนซึ่งเดินตามอยู่ข้างหลังอดทึ่งไม่ได้
‘เขาหลุดรอดพ้นสายตาได้ยังไงทุกครั้งกันนะ?’
ไม่ใช่แค่สัตว์อันเชินของวอร์ล็อกที่คอยเฝ้าฟ้าอยู่ตัวเดียว
แต่มีถึงห้าตัวที่บินวนอยู่รอบอาณาบริเวณ คอยจับตาผู้บุกรุกเป็นระยะ
จะดีมากถ้าพวกมันมีรูปแบบการเคลื่อนไหวที่แน่นอนแต่ดูเหมือนพวกมันจะบินกันอย่างไร้แบบแผน
ลอเรนที่คุ้นเคยดีกับโลกของนักแก้ปัญหารู้สึกว่านี่ดูแปลก แต่โอเชียนยังยืนยันจะนำทาง
ความบ้าบิ่นของเขาไม่ใช่แค่โดดเด่น แต่น่าจะได้รับคำชมด้วยซ้ำ
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีตัวไหนมองเห็นแล้วลอเรนหันกลับไปมองอย่างไม่อยากเชื่อว่าพวกเขาผ่านมาได้จริง ๆ
“นกของวอร์ล็อคนั่นสายตาไม่ดีเอาซะเลย”
โอเชียนที่เดินนำอยู่พูดขึ้นมา
ลอเรนสะดุ้งเล็กน้อยเธอสงสัยว่าเขารู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่หรือเปล่า
“ถ้าจะบินสูงขึ้นเพื่อให้เห็นได้ชัดขึ้น ก็จะเกิดผลตรงข้าม — เพราะวัตถุจะเล็กลง มองเห็นยากกว่าเดิมอีกดังนั้นพวกมันจึงจำเป็นต้องบินที่ระดับความสูงคงที่”
มันต้องไม่ไกลเกินไปจนภาพเล็กเกินเห็น และก็ต้องไม่ใกล้เกินไปจนมุมมองแคบ
“ถ้าพวกมันบินที่ระดับเดิมตลอด เราก็จะรู้ขอบเขตของพื้นที่ที่พวกมันมองเห็น และเมื่อรู้อย่างนั้นการเดินผ่านไปก็ไม่ใช่เรื่องยาก”
โอเชียนอธิบายว่าทำไมเขาถึงสามารถลอบผ่านเครือข่ายตรวจจับได้โดยไม่ถูกพบ
ลอเ
