ุ้มที่จะลอง”
“ผมไม่เข้าใจที่คุณพูด ช่วยอธิบายอีกหน่อยได้มั้ย?”
“เจ่าบอกว่าจับวอร์ล็อคมันอันตราย แล้วลูกค้าก็แค่อยากให้ข้าเป็นตัวล่อ แล้วค่อยเข้ามาจัดการตอนมันอ่อนแรงใช่มั้ย?”
“ก็ประมาณนั้น”
“งั้นลองคิดกลับกัน ทำไมเราไม่จับวอร์ล็อคให้เร็วที่สุดล่ะ แบบที่พวกนั้นไม่มีเวลาจะเข้ามาแย่งละ”
แน่นอน ใคร ๆ ก็อยากทำแบบนั้น
แต่ผมกลับมีความมั่นใจแปลก ๆ ว่าผมทำได้
ด้วยความสามารถทางร่างกายของผมตอนนี้ มันไม่ได้เป็นไปไม่ได้เลย
“คุณโอเซียน สมมติว่าเป็นไปได้”
“ไม่ใช่สมมติ แต่ ‘มันเป็นไปได้’”
“เอ่อ ใช่ ผมพูดผิด งั้นก็… มันเป็นไปได้”
“มันเป็นไปได้แน่นอน”
“ถึงอย่างนั้น คุณก็ไม่จำเป็นต้องรับงานนี้นี่ครับ คุณไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินสักหน่อย”
“ก็มีนักแก้ปัญหาคนอื่นนอกจากข้าอยู่ซินะ”
“ถูกแล้ว เพราะนี่ไม่ใช่งานจองชื่อไง”
ผมกอดอกเอนตัวพิงพนักเก้าอี้
เอาจริง ผมก็เข้าใจว่าทำไมโรแนนถึงพยายามห้ามขนาดนี้
งานที่เสี่ยงแบบนี้ ใครจะไปรับถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ
ถ้ารู้ว่าข้างหน้ามีกับระเบิด คุณก็ต้องอ้อม ไม่ใช่เดินข้ามมัน
แต่ตอนนี้โรแนนมองผมเหมือนผมกำลังเต้นอยู่บนกับระเบิดเลย
ซึ่งเขาก็ไม่ได้ผิดนัก
“ผมเองก็อยากหาเงินแบบปลอดภัยเหมือนกัน”
ตัวตนดั้งเดิมของผมอาจจะระวังตัวกว่านี้
แต่ตอนนี้ผมกลายเป็นตัวละครที่ผมเคยเล่น—อัสวินพเนจรผู้กล้าหาญ รักการผจญภัย มีจิตใจชอบความยุติธรรม
ด้วยเหตุนี้ ตัวตนของผมก็เริ่มผสมผสานเข้ากับบุคลิกของอัา
