ริง ๆ เขาไม่พูดอะไรมากหรอก แต่ฉันแค่อยากมาเจอคุณเอง ถึงตอนนี้จะรู้สึกว่าไม่น่ามาก็ตาม”
“ช่างเถอะข้าขอถามดีกว่า—เมื่อกี้เจ้าเห็นพวกผู้ชายหน้าตาประหลาดที่วิ่งหนีไปหรือเปล่า?”
“ผู้ชายแปลก ๆ?”
“พวกที่ใส่หน้ากากกับโค้ตสีดำ”
“อ๋อ เห็นนะ พวกนั้นพังหน้าต่างแล้วหายตัวไปไวมาก ฉันไม่คิดว่าเป็นพวกแก๊งก็เลยปล่อยไป”
“อย่างนั้นเหรอ”
โลเรนถามด้วยน้ำเสียงกังวลเล็กน้อย
“มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ?”
“ไม่มีอะไรพิเศษ”
“แล้วมันคืออะไร?”
“ก็แค่พบว่ามีองค์กรลึกลับอยู่เบื้องหลังแก๊งแบล็กสเนก พอเจอกัน พวกมันก็พยายามฆ่าข้าเพื่อทำลายหลักฐาน แต่พอทำไม่สำเร็จก็หนี”
“……คุณเรียกว่านั่นว่า ‘ไม่มีอะไรพิเศษ’ เหรอ?”
โลเรนจ้องโอเซียนอย่างไม่อยากเชื่อ
“คุณพอรู้ไหมว่าคนพวกนั้นเป็นใคร หรือจำลักษณะได้บ้าง?”
“ไม่รู้หรอก พวกนั้นใส่หน้ากากตลอดตอนสู้กัน ไม่พูดอะไรด้วย แต่ข้ารู้ว่าคนหนึ่งในนั้นไม่ใช่มนุษย์—เป็นเครื่องจักรในร่างมนุษย์”
“เครื่องจักร? อ๋อ ออโตมาตอน?”
โอเซียนพยักหน้า
โลเรนนึกถึงภาพตอนพวกนั้นหลบหนี
เจ้าร่างยักษ์ปีนหลังคาเหมือนลิงในสวนสัตว์—ถ้าเป็นออโตมาตอนก็คงไม่แปลก
“เดี๋ยวนะ เขาแขนขาดใช่ไหม?”
“ข้าเป็นคนดึงออกมาเองใช้แรงนิดหน่อยก็ขาด”
“……ตอนนั้นฉันมองไม่ชัด แต่เขาดูไม่เหมือนออโตมาตอนธรรมดาเลยใช่ไหม?”
“ข้าไม่เคยเห็นออโตมาตอนมาก่อน แต่ก็ดูปกตินะ เว้นแค่แขนที่หลุดแล้วระเบิดได้”
“……งั้นไม่ใช่ออโตมาตอนธรรมดาแน่”
ขณะที่พูด โลเร
