เคราะห์ศัตรูตรงหน้า
เจ้าร่างยักษ์ไม่มีอารมณ์ใด ๆ แสดงออกมา แม้จะถูกต้านทานแรงกลับและโดนผลักถอยไป
อย่างน้อย มันก็ไม่ใช่มือสมัครเล่นแบบที่เขาเจอชั้นล่างแน่นอน
ร่างยักษ์ย่อตัวกดน้ำหนักลงที่ขาทั้งสอง แผ่นพื้นแตกร้าว แต่โอเซียนยังคงยืนนิ่งไม่สะทกสะท้าน
กลับกัน ร่างยักษ์นั่นต่างหากที่เริ่มถอยหลังทีละนิด
เมื่อมันรู้ว่าวิธีนี้ไม่ได้ผล จึงเอนตัวถอยนิดหนึ่ง
โอเซียนยังฝืนแรงไว้ ทำให้เสียจังหวะเล็กน้อย
ทักษะของเขายังไม่ทันเท่ากับร่างที่แข็งแกร่ง และนั่นคือช่องโหว่ที่ถูกอีกฝ่ายใช้เล่นงาน
หมัดขนาดเท่าหัวผู้ใหญ่พุ่งตรงราวกระสุนปืนใส่ใบหน้าโอเซียน
มันเป็นหมัดตรงที่ขยี้หัวได้เหมือนแตงโมแตก แต่โอเซียนกลับปรับสมดุลได้ทัน ยกศีรษะหลบไปเล็กน้อย
เขาหมุนตัวไปด้านหลัง มือทั้งสองคว้าหมัดของอีกฝ่ายผ่านเหนือไหล่ แล้วกระแทกลงพื้นอย่างแรง
-ควั๊ง!
ร่างยักษ์รับแรงกระแทกเต็มหลัง แต่ก็ไม่มีแม้แต่เสียงครางลอดออกจากหลังหน้ากาก
ดวงตาโอเซียนฉายแววสนใจ
เจ้านี่แข็งแกร่งกว่าที่คิด
“ดูซิว่าจะทนได้นานแค่ไหน”
โอเซียนง้างหมัดชกเข้าที่ใบหน้าของร่างยักษ์ เขาตั้งใจจะถอดหน้ากากก่อน แต่หมัดที่ยื่นออกไปกลับถูกฝ่ามือขนาดฝาหม้อจับไว้ได้
“หืม?”
ในขณะที่โอเซียนมองอย่างแปลกใจ ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น
ไอน้ำสีขาวบริสุทธิ์พวยพุ่งออกจากรอยแยกของเสื้อโค้ต เป็นปฏิกิริยาที่ร่างกายมนุษย์ปกติไม่มีทางทำได้
โอเซียนเบิกตาเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงแรงกด
