จากกำแพงที่พัง
-โครม!
สิ่งที่เขาคิดว่าเป็นศพกลับกลายเป็นออโตมาตอนตัวที่เขาพามาเองต่างหาก
แขนข้างหนึ่งของมันถูกฉีกขาด มันพยายามลุกขึ้น แต่ทรงตัวไม่ได้
สายตาของชายหน้ากากเปลี่ยนจากออโตมาตอนไปยังรอยกำแพงที่พัง
ตรงนั้นเอง โอเซียนปรากฏตัวขึ้นอย่างช้า ๆ โดยมีแขนของออโตมาตอนห้อยอยู่บนบ่า
โอเซียนโยนแขนที่หลุดของมันไว้บนไหล่ แล้วจ้องเขาด้วยสายตาเย็นเฉียบ
ชายหน้ากากรู้สึกขนลุกซู่ใต้เสื้อโค้ต
‘ฉีกแขนของออโตมาตอนออกมาง่าย ๆ แบบนี้?’
แถมดูจากสภาพของออโตมาตอน มันต้องใช้พลังระดับ 3 อย่างต่ำแน่นอน—แต่โอเซียนกลับไร้แม้แต่รอยถลอก
“มีแค่นี้เหรอ?”
โอเซียนชี้แขนที่หลุดใส่เขา ชายหน้ากากจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้า ๆ
ตอนแรกเขาคิดว่าอีกฝ่ายแค่นักแก้ปัญหธรรมดา แต่ตอนนี้เขาเริ่มรู้แล้วว่า…อีกฝ่ายไม่ใช่คนธรรมดา
“ถ้าพอมีไม้ตายลับอยู่ข้าก็ยินดีจะดูให้”
น้ำเสียงที่ฟังดูสบาย ๆ แบบนั้น
มีแค่คนที่แข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะมีท่าทีแบบนี้ออกมาได้ มันทำให้ชายหน้ากากเหงื่อแตกซึม
ความจริงแล้ว โอเซียนแค่รู้สึกสนใจ
‘โลกที่ก้าวหน้า ก็ย่อมมีหุ่นยนต์ล้ำหน้า’
สำหรับเขาออโตมาตอนก็คือหุ่นยนต์
เขารู้ว่าโลกนี้พัฒนาไปไกลกว่าโลกในเกมแต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นมีหุ่นสองขาได้ขนาดนี้
ยิ่งตอนมันเคลื่อนไหวครั้งแรกไม่มีความรู้สึกผิดแปลกใด ๆ เลย
มันสมจริงจนแทบแยกไม่ออก
‘ไม่รู้ว่าพวกมันเป็นใคร แต่ที่แน่ ๆ ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับแก๊งแบล็กสเนกแน่’
อย่างน้อ
