บรรยากาศเคร่งเครียดราวกับอากาศหยุดไหลเวียน เมื่อผู้ช่วยหัวหน้าทหารหญิงปรายตามองอย่างไม่พอใจ ทหารหนุ่มผู้เริ่มเรื่องรีบเอ่ยเสียงดังลั่น พลางเช็ดเหงื่อที่ผุดพรายเต็มใบหน้า
“เอ่อ… หมอนี่ครับ! เขาไม่ยอมให้เราตรวจค้นเลย!”
“ไม่ยอมให้ตรวจ?” เสียงของเธอเรียบเย็นแต่แฝงแววไม่สบอารมณ์
“ใช่ครับ! แล้วดูสิเขาพกของประหลาดติดตัวมาด้วย!”
สายตาคมกริบของเธอทอดลงยังดาบที่ห้อยอยู่ข้างเอวโอเชียน มันเป็นดาบเรียบง่าย ไม่มีการประดับตกแต่งใดๆ — เป็นดาบที่บริสุทธิ์ มีงดงามในความเรียบง่าย
นัยน์ตาสีแดงของเธอไล่พิจารณาไปยังใบหน้าของเขา ก่อนจะเอ่ยถาม
“นายเป็นใคร?”
“ข้านามว่าโอเชียน”
“โอเชียน… แล้วนายทำงานอะไร?”
“ข้าคือฟิกเซอร์”
คำตอบสั้นกระชับ แต่หนักแน่นอย่างไม่หวั่นไหว ผู้ช่วยหัวหน้าทหารขมวดคิ้วทันทีเมื่อได้ยินคำว่านั้น
ชายหนุ่มที่รูปลักษณ์ราวกับชนชั้นสูงผู้สง่างาม แต่กลับพกดาบ และเอ่ยว่าตนเป็นฟิกเซอร์ — ช่างขัดกันเสียเหลือเกิน
“ดาบนั่น… นายใช้เป็นหรอก?”
โอเชียนหรี่ตานิดหนึ่งริมฝีปากเม้มแน่น
เขารู้สึกได้ถึงความขุ่นเคืองจากภายในร่างของตน — ความไม่พอใจของอัศวินที่อาศัยอยู่ในกายเขานั้นกำลังปะทุขึ้น
‘อย่าได้หลุดมาดไป ขุนนางอย่างเขาย่อมรู้จักอดกลั้น’
โอเชียนตอบกลับด้วยน้ำเสียงสงบ แต่อัดแน่นด้วยศักดิ์ศรี
“มีหรือผู้ใดจะพกอาวุธโดยไม่ตั้งใจจะใช้งานมัน?”
“ว่าไงนะ?”
โอเชียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำ ลึก และ
