ทรงอำนาจ
“หากเจ้าประสงค์จะทราบ ข้ายินดีแสดงให้ประจักษ์ ณ ที่นี้”
ถ้อยคำไม่ดังนัก แต่หนักแน่นจนทุกสายตาต้องหันมอง
สีหน้าของผู้ช่วยหัวหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย มิใช่โกรธเกรี้ยว… หากแต่ตกตะลึง
‘เขาไม่ได้พูดลอยๆ… เขาเชื่อมั่นในฝีมือตนอย่างแท้จริง’
และในจังหวะที่ความตึงเครียดกำลังพุ่งถึงขีดสุด ทหารที่เป็นต้นเรื่องก็ตะโกนลั่นพร้อมกระบองสีดำออกมาอย่างกราดเกรี้ยว
“ไอ้ฟิกเซอร์บ้านี่! แกกล้าพูดแบบนั้นกับท่านผู้ช่วยได้ยังไง!”
เขาพุ่งเข้าใส่โอเชียนด้วยแรงโมโห
“อย่างแกต้องเจอบทเรียนสักครั้ง!”
กระบองฟาดลงจากข้างบนตั้งใจหมายจะฟันเข้าศีรษะ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในชั่ววินาทีนั้น — กลับทำให้ผู้คนรอบข้างต้องตาค้าง…
ทหารคนอื่นอาจจะไม่ทันสังเกตแต่ผู้ช่วยทหารกลับเห็นทุกอย่าง
ก่อนที่กระบองจะพุ่งถึงศีรษะโอเชียนก็ชักดาบออกด้วยมือขวา แล้วฟันมันขาดสะบั้น
ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตาเดียว ทันทีที่ทหารง้างแขนหวดลง
“หา?”
ทหารหนุ่มเบิกตากว้าง เมื่อเห็นกระบองที่เคยอยู่ในมือโดนฟันออกเป็นสามท่อนตกลงพื้น เขาไม่อาจเข้าใจได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับอาวุธของตน
“อะไรวะ…?”
ยังไม่ทันตั้งตัวประกายไฟก็สาดวาบอยู่ตรงหน้า
เสียงโลหะกระทบกันทำให้ทุกคนตกตะลึง — และเพิ่งรู้ตัวว่าที่ประกายไฟพวยพุ่งนั้น เกิดจากดาบของโอเชียนที่ฟันลงมา แต่ถูกขัดไว้ด้วยปลายรองเท้าบู๊ตเหล็กของผู้ช่วยหญิง
โอเชียนมองอีกฝ่ายด้วยแววตาประหลาดใจ เขาสังเกตได้ว่าพื้นรองเท้าของเธ
