้ชายกลุ่มนั้นอย่างแรง
“ใครวะเนี่ย!”
นักเลงคนหนึ่งหันมาเจอหน้าฉันด้วยสายตาแสดงความไม่พอใจ
“เป็นนายเหรอ?”
“ใช่ ข้าเอง”
พวกนั้นหัวเราะกับคำตอบ แล้วค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ฉัน
“เฮ้ เพื่อน ดูเหมือนนายแต่งตัวดี ทำไมต้องมายุ่งเรื่องคนอื่นด้วยวะ?”
“ขอถามอย่างอื่นหน่อย”
“เสียงแบบนี้ของแกนี่มัน…”
“จากที่เจ้าพูดมา ดูเหมือนจะรู้ทางแถวนี้ใช่ไหม? ขอถามทางหน่อยได้ไหม?”
คำถามนี้ทำให้พวกผู้ชายสี่คนมองหน้ากัน แล้วหัวเราะเบาๆ
คนเดียวที่ไม่หัวเราะคือตัวที่โดนแอปเปิ้ลขว้าง ใส่สายตาเขม็งมาที่ฉัน
ฉันพยักหน้าเข้าใจว่า แม้เขารู้ทาง ก็ไม่มีทางบอกฉันหรอก
“ไม่เป็นไร พวกเจ้าไม่ต้องบอกตอนนี้ก็ได้”
ไม่มีประโยชน์ถ้าจะใช้ดาบสู่กับคนพวกนี้ดังนั้นผมจึงกำหมัดแน่น
