ดยไม่พูดอะไร ขณะที่อีกฝ่ายมองเขากลับด้วยสายตาสงสัย
โอเชียนก้มมองเกราะของตัวเอง แล้วก็เพิ่งนึกออก
“อ๋อ”
เกราะมันสวมสบายมากเสียจนเขาลืมไปเลยว่าตัวเองใส่อยู่
เมื่อออกจากร้านเสื้อผ้า โอเชียนเหลือบตามองชุดที่ตัวเองใส่อยู่อย่างระมัดระวัง
กางเกงหนังสีน้ำตาลที่ขยับตัวได้สะดวก กับเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบ ๆ สวมเสื้อกั๊กธรรมดาทับอีกชั้น แล้วคลุมด้วยเสื้อโค้ทยาว
ถึงจะใส่สบายกว่าเกราะ แต่สำหรับโอเชียนแล้ว ชุดนี้ก็ยังให้ความรู้สึกไม่สบายตัวอยู่ดี
โรแนนกลับพยักหน้าอย่างพอใจทันทีที่เห็นเขา
“อืม เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเจ้าดูดีขึ้นจริง ๆ นะ”
แม้ตอนใส่เกราะ โอเชียนจะดูเหมือนลูกขุนนางอยู่แล้ว แต่พอแต่งตัวเต็มยศแบบนี้ ก็ยิ่งดูโดดเด่นเป็นพิเศษ
ไม่ใช่แค่พนักงานร้านเสื้อผ้าที่พากันฮือฮา แม้แต่เจ้าของร้านก็ยังออกมาต้อนรับเอง และตอนนี้ระหว่างเดินอยู่ริมถนน ก็ยังมีคนหันมามองตามเป็นระยะ
“ทางร้านบอกว่าจะจัดส่งเกราะไปให้ภายหลัง งั้นเราไปที่สำนักงานเลยแล้วกัน”
“……ก็ดี”
โอเชียนรู้สึกโหวงเหวงเล็กน้อยเมื่อไม่ได้ใส่เกราะ
พอคิดถึงเรื่องนี้แล้วก็อดหัวเราะขำตัวเองไม่ได้
อยู่ในโลกนี้ได้ไม่นาน กลับเริ่มรู้สึกผูกพันกับเกราะเสียแล้ว
แต่มันก็ดีอยู่ตรงที่ดาบยาวตรงเอวยังอยู่กับเขา
ทั้งสองเดินไปยังชานชาลาใกล้ ๆ แล้วขึ้นรถราง
มันเป็นรถรางที่วิ่งผ่านเขตที่ 30 และระหว่างที่นั่งในรถราง ออสเซียนก็สังเกตดูสิ่งรอบตัว
‘นี่มันอีกโลกจริง ๆ…ผมเห
