ารน้องอีกสองก่อนพวกนั้นจะทันเหนี่ยวไก
พวกเขาไม่ทันได้เห็นตอนเขาจับดาบ หรือแม้แต่ตอนเหวี่ยงมัน
สิ่งเดียวที่เห็น คือปืนลูกซองที่โดนฟันจนขาดกระจุยอยู่บนพื้น
‘เขาซัดพี่ใหญ่ดูทรีปลิวเหมือนผ้าขี้ริ้ว…’
‘พละกำลังแบบนั้น ไอ้หมอนี่มีกล้ามเนื้ออะไรถึงทำได้?’
พละกำลังเกินมนุษย์ของโอเชียนทำให้ทุกคนลังเลจะลงมือ
เดิมคิดว่าเป็นพวกประหลาดแต่งตัวเพี้ยน แต่ดูเหมือนว่า “ฝีมือ” จะไม่หลอกตาใครได้
เป็นธรรมดาที่ทุกคนจะคิดตรงกัน…
‘หมอนี่…เป็นพวกกลายพันธุ์ใช่ไหม?’
‘ถ้าเป็นพวกกลายพันธุ์ก็อันตรายแน่ แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลย ก็เท่ากับผิดกฎ’
ขณะทุกคนกำลังไตร่ตรองบางคนก็เอื้อมมือไปแตะที่ปืนพกที่คาดเอวไว้ เพื่อเรียกสติ
พวกเขาเริ่มคิดว่า ถ้ายิงจากระยะไกล อาจจัดการได้โดยไม่ต้องเข้าใกล้
แต่ในจังหวะนั้นเอง ออเซียนที่เพิ่งกินเนื้อลูกแกะเสร็จ และซดซุปหมดถ้วยในรวดเดียว วางจานลงบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนจะเอ่ยปาก
“ข้าขอเตือน…อย่าได้ชักปืนออกมาเชียวนะ”
ทหารรับจ้างที่กำลังจะควักปืนสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินคำนั้น
ออเซียนพูดทั้งที่ไม่แม้แต่จะหันมามองพวกเขา แต่กลับรู้ความคิดของพวกเขาอย่างแม่นยำ
“ข้าจัดการไอ้สามคนนั่น เพราะพวกมันดูหมิ่นข้าก่อน และพยายามหาเรื่องข้า ข้าจึงลงโทษแค่หมัดเดียว แต่หากพวกเจ้าชักอาวุธขึ้นมาอีกครั้ง…ข้าจะไม่ยั้งดาบแน่”
คำเตือนของออเซียน ท่าทีของเขา และการที่เขาบอกว่า “อภัยให้เมื่อครู่” อาจฟังดูเหมือนคำขู่ธรรมดา
แต่โทน
