ทางการ
“ขอนั่งด้วยได้ไหม?”
“เจ้าก็นั่งไปแล้ว ข้าไม่มีสิทธิ์จะไล่เจ้า”
“ขอบคุณสำหรับความกรุณา”
โรแนนหัวเราะเบา ๆ แล้วสั่งเครื่องดื่มเพิ่มจากบาร์เทนเดอร์
ออเซียนไม่สนใจท่าทางนั้นนัก ก่อนจะเหลือบมองแก้วที่วางอยู่ตรงหน้า
“ของขวัญแด่อัศวิน”
“……ขอบใจ”
โอเชียนไม่ได้ปฏิเสธเพราะในใจเขาเองก็อยากดื่มอยู่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังไม่วางใจโรแนน
เหตุผลมีเพียงหนึ่งเดียว
‘หมอนี่…ตาเรียวผิดปกติ’
แต่ไหนแต่ไรมาคนที่มีดวงตาเรียวแคบมักจะไม่ธรรมดา
ไม่ปกปิดตัวตนก็ต้องซ่อนพลังอะไรไว้แน่นอน และเมื่อไหร่ที่ลืมตาขึ้นก็จะปล่อยพลังร้ายกาจออกมา
‘มีแนวโน้มว่าจะเป็นสายพลังซ่อนเร้น’
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะมองยังไง ก็หาเค้าเงาของพลังในตัวโรแนนไม่เจอเลย
อาจจะซ่อนเก่งจนแม้แต่โอเชียนยังจับไม่ได้หรืออาจจะไม่มีอะไรเลยจริง ๆ ก็ได้
และเพราะไม่สามารถตัดสินได้ชัดเจน โอเชียนจึงยังต้องระวังตัวกับโรแนนเอาไว้ก่อน
แน่นอนว่าเขารู้สึกขอบคุณที่อีกฝ่ายช่วยเขาจริง ๆ
แต่ความรู้สึกนั้นก็เรื่องหนึ่ง การระวังตัวก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
“ว่าแต่…เจ้าต้องการอะไรจากข้า?”
“การกระทำของข้า ดูโจ่งแจ้งเกินไปใช่ไหม?”
“เหล้าแก้วเดียว มันไม่พอจะเรียกว่าเจตนาดี”
“งั้นผมคงต้องสั่งเพิ่มแล้วล่ะ”
พูดจบ โรแนนก็ส่งสายตาเป็นนัยให้บาร์เทนเดอร์
บาร์เทนเดอร์หยิบขวดเหล้าวางลงตรงหน้าออเซียนโดยไม่พูดอะไร
ออเซียนเลิกคิ้วอย่างหมั่นไส้กับท่าทีตรงไปตรงมานั้นของโรแนน
‘นี
